Acendo o portátil. Tecleo «porno para mulleres». Erika Lust, directora e produtora de cinema para adultos, é a portadora da bandeira do feminismo no xénero X. No seu filme Five Hot Stories for Her, a sueca desenvolve o seu concepto de «porno para mulleres». Van 10 minutos e unha rapaza loira remata por botar un ferrete co pizzeiro. Até aquí, a típica escena X, coa diferenza dunha estética moito máis coidada do que nos ten acostumados a industria, e a aparición dun monólogo interior ao estilo de Woody Allen. Pero, que diantre pinta unha música romántica de fondo nun suposto ferrete salvaxe cun descoñecido? Concho, se incluso fican parvos ollando o un para o outro coma se fosen namorados. Todo tan bonito e sentimental que me pregunto se non estarei a ver a versión porno de Titanic.

O cinema para adultos sempre estivo claramente orientado a un público masculino, e é por iso que predominan as escenas onde hai unha polémica dominación do home fronte á muller que, ás veces, chega a se converter en humillación. Daquela, que lugar ocupan aquí as mulleres? Como dixo Jack o Estripador: imos por partes. Todo comezou alá polos anos 80, cun bambino chamado Rocco Siffredi. O guapiño de cara foi o pioneiro en dar caña fodendo diante dunha cámara. Animal Trainer, unha das súas series, marcou un antes e un despois na industria X. Rocco cuspía na cara e na propia boca das actrices, e exploraba tódolos buracos da muller arremetendo coma unha besta. Incluso chegaba a mexar por riba delas. O italiano púxose de moda e sería imitado por tódalas estrelas do porno. O catalán Nacho Vidal converteuse no principal herdeiro deste método sexual por estas latitudes; lonxe de ser mal visto, Nacho converteuse en todo un mito sexual para as mulleres españolas.

Hoxe en día, case tódolos actores porno dan labazadas, cospen á cara, dan tiróns de pelo e realizan anais. Este tipo de actuacións sexuais teñen unha razón de ser alén de pertencer a un estilo determinado de cinema para adultos. A interacción constante coa actriz é unha axuda eficaz para manter a erección, posto que unha rodaxe non é coma un ferrete a soas, en privado. Está a actriz, pero tamén está o cámara ou o director e poida que alguén de son, ademais das interrupcións entre postura e postura. De aí que truquiños coma estes axuden a que o actor concentre a atención na actriz.

Pero onde está o límite entre dar caña e exercer a brutalidade? E onde pode atopar o público feminino as súas fantasías eróticas nunhas escenas onde a muller é sempre dominada e, ademais, humillada? Na miña opinión o límite é o pracer. Unha escena ou un acto sexual cañeiro é perfecto se ambos os dous gozan. Pero se alguén sofre mentres está en plena fodincha, algo falla. Hai casos de actrices que recoñecen ter chorado despois de rodar algunha escena especialmente dura. E se unha muller chora, o produto ten un 95% de probabilidades de non responder ao gusto xeral do resto das mulleres do mundo. Xa logo, como adaptar o cinema X ás necesidades da muller?

A entrada de hoxe asínaa Alicia Pérez, quen se une así ao equipo de blogueiros e escribirá periodicamente para O divino ferrete.

Ela respira mentres toma folgos. Relámbese no sofá, cun sabor amargo nos beizos, aínda espida. Acende o televisor. Matías Prats. «Esta mañá rexistrouse un novo caso de violencia machista. Van xa 69 mulleres asasinadas a mans das súas parellas no que vai de ano. Unha cifra máis que alarmante […]». Ainara cambia a canle. Crise económica. Remodelación de goberno. O seu perfume inunda a habitación, a súa cabeza viaxa cara a noite pasada.

Chiscando o ollo, ela convidouno a subir e el, xa no portal, premeu o botón do ascensor. As portas pecháronse. A lingua del abalanzouse, buscando a de Ainara; as súas mans, inquedas, desabotoaban aquela blusa apertada, sacándolle os peitos cara a fóra. Ainara morría de ledicia mentres el lle lambía as mamilas. Pero sobre todo, Ainara lembra como el a empurrou apaixonadamente cara ao sofá e como lle arrincou o tanga a saborosas mordidas. Ainara sorrí. Cal sería o seu nome? O pracer do orgasmo chegou a todo o edificio. Tanto ten… A verdade é que non sabelo fai que resulte máis interesante… O televisor continuaba aceso. «Sánchez Dragó recoñece deitarse con dúas rapazas de trece anos no seu último libro», pero Ainara xa non estaba a escoitar.

O sexo ocupa todos os ámbitos da nosa vida. Está nos telexornais, nos filmes, nos programas do corazón, nos valados publicitarios, na rúa, nas aulas, á hora do xantar. O sexo está na boca de todos e na boca de ninguén. Fálase de sexo, é innegable. Pero con tabús, con prexuízos e con medo, moitas veces, ao «que dirán». É a muller quen máis ten que loitar contra estes absurdos. Por que un home que se deita cunha muller cada fin de semana pode presumir de ser un machote, e a muller que fai o mesmo ten que calar para non ser tachada de «fulana»? En pleno século XXI isto é inaceptable. Seguimos a vivir nunha sociedade machista que arrastra unha grande influencia da relixión católica, na que o sexo está visto como algo ‘sucio’, e non como o que verdadeiramente é; o sexo é san, natural e un dos máis grandes praceres da vida. Por que negalo?

A culpa é da relixión da hipocrisía, dese fodido culto á debilidade, que persegue a ocultación do pracer neste mundo. A culpa é da dobre moral imperante na nosa sociedade. «Non goces co teu corpo», «non admitas que os instintos guíen os teus actos», «es un home, non un animal». Iso é o que di o credo ateísta do eticamente respectable. A Igrexa di: «Non manteñas relacións sexuais se non é coa túa muller. E ti, muller, non perdas a virxindade con calquera, non te deites cun home que soamente coñeces dunha noite porque serás unha fulana.»

E a min que? Que me importa unha suposta vida alén da miña existencia cando teño o pracer aquí, ao meu alcance? Que me importa o que diga un home subido a un púlpito, xa for dun altar relixioso ou dun altar pagán do primeiro político de marras?

Ainara leva ás mans ao pescozo. Non se lembraba daquela cruz de madeira. E agora que? Agora é tempo de matar as hipocrisías. Ainara olla para o chan. O rosario xa non lle colga do pescozo. Os pés de Ainara bulen instintivamente. Os anacos repártense polo chan.