Estes días faranse trinta anos da estrea de Body heat (1981), o filme co que debutou na dirección Lawrence Kasdan, ata daquela coñecido por ser o guionista de The empire strikes back (Irvin Kershner, 1980). A narración volve sobre un dos argumentos coñecidos do cine negro: a muller fatal que, grazas ao seu atractivo, é quen de provocar a caída estrepitosa dun home atrapado polo seu desexo sexual. Produtos do seu tempo, ata daquela estabamos afeitos a que os referentes do xénero deixaran o sexo en mans de elipses ou insinuacións máis ou menos sutís, pero Kasdan edificou un thriller de alta carga erótica, amosándonos aquilo que os clásicos se vían na obriga de agochar con fundidos, atmosferas e dobres sentidos.

En Body heat, Ned Racine (William Hurt), avogado de Florida, coñece a Matty Walker (Kathleen Turner), casada cun home de negocios (Richard Crenna), e tras varios encontros sexuais deciden asasinalo para quedar coa súa herdanza. Máis alá dunha trama onde todo encaixa á perfección, tomando como referente, entre outras, a mítica Double Indemnity (Billy Wilder, 1944), as secuencias eróticas do filme deixaron fonda pegada nos espectadores dos primeiros 80. Ese mesmo ano veríase o remake de The Postman Always Rings Twice (Bob Rafelson, 1981), á que seguirían outros thrillers eróticos como Fatal Attraction (Adrian Lyne, 1987) ou Basic Instinct (Paul Verhoeven, 1992), pero daquela a ninguén lle foi doado escapar á fascinación que provocan esas camisas de William Hurt molladas pola suor, ou non renderse ante o xeito tan suxestivo en que Kathleen Turner amosa o seu fondo de lencería.

Na memoria de todos quedará sempre esa secuencia na que se produce o primeiro encontro sexual entre os protagonistas: cando William Hurt perde totalmente a cabeza e rompe unha fiestra para botarse nos brazos dunha Kathleen Turner cuxo personaxe, con todo merecemento, figura entre as máis inesquecibles mulleres fatais da historia do cine. Agora que recrúa o inverno, non estará de máis revisala aínda que o caloroso verán de Florida nos colla un pouco lonxe. E, por suposto, brindando pola memoria do falecido John Barry, que lle puxo música a esta magnífica historia de suor, desexo e altas presións.

Todos sabemos que na década dos 70, co vídeo aínda pendente de chegar ás casas, o afeccionado á pornografía tiña que alimentar o seu entretemento sexual mercando revistas ou acudindo ás salas especializadas. Como testemuña daquel xeito de consumo, hoxe practicamente desaparecido ou en irreversible decadencia, quédannos algúns filmes que introduciron nas súas tramas ambientes e historias relacionadas co negocio pornográfico.

Escrita e dirixida por Paul Schrader en 1979, Hardcore é unha desas películas imprescindibles para coñecer os baixos fondos do consumo sexual naquela época. O guionista de Taxi Driver estaba inspirado. Un ano antes, en 1978, denunciara a corrupción sindical na interesante Blue Collar (os críticos pedantes nunca lle farán xustiza a Richard Pryor), dando comezo a unha filmografía que o colocou rapidamente coma un dos cineastas norteamericanos máis valiosos da súa xeración.

Hardcore é unha viaxe directa e sen rodeos a un mundo que daquela xuntaba nun mesmo saco pornografía, delincuencia e prostitución. A trama cóntanos a historia de Jake VanDorn (George C. Scott), un empresario do MidWest que debe atopar a súa filla cando a rapaza desaparece durante unha excursión do instituto. Por medio do detective Andy Mast (Peter Boyle), Jake descubrirá algunhas pistas que o conducirán até os escenarios da pornografía, territorio onde se internará para iniciar un itinerario de alta voltaxe emocional.

Aínda que a visión que nos ofrece da industria pornográfica pode resultar desfasada, resulta unha obviedade dicir que o filme ten moito máis valor do que a priori se lle pode imputar dende un punto de vista exclusivamente antropolóxico. O resultado non defrauda as expectativas dos seguidores de Schrader, que colocan este filme entre os máis conseguidos do director de Affliction (1997). Nas súas imaxes están presentes as obsesións relixiosas do autor, educado na fe calvinista dende a infancia, de maneira que a sexualidade aparece acompañada dun forte sentimento de culpa. Con grandes doses de realismo, lévanos da man do atormentado Jake para que o escoltemos na súa noite escura, deixándonos secuencias memorables, e consegue que os nosos ollos acaben sendo os dese George C. Scott atormentado ante a escenificación daquilo que non coñecía: a imaxe sexual explícita.

Trinta anos anos máis tarde, Hardcore segue a ser o filme ideal para ensuciar a presunta pureza dos que inventaron o complexo de culpa. Coas mans diante da cara, non poderán deixar de caer na tentación de separar os dedos para lanzarlle un ollo aos fotogramas. Que posteriormente necesiten a confesión é, por suposto, outra historia.