Samuel Martín Martín. Así se chama o novo párroco das localidades toledanas de Noez e Totanés, que saltou hai un ano á luz pública por subtraer diñeiro da parroquia para sufragar os seus gastos. As irregularidades económicas detectadas provocaron o seu cesamento por parte do arcebispo de Toledo, Braulio Rodríguez.

O seu delito foi gastar 17.000 euros en liñas eróticas e prostituírse en internet, pousando espido en sitios webs e cobrando 50 euros por 15 minutos de sexo ou 120 euros por unha hora. Anunciábase como un home fogoso, dotado, forte e disposto a todo tipo de fantasías sexuais, agás o masoquismo.

Mais que non todo quedou no escándalo do roubo dos 17.000 euros. Samuel tratou de sufragar parte da débeda vendendo por 9.000 euros a través da Internet un cadro do século XVII pertencente á parroquia de Noez, unha cifra moi por baixo do seu valor real. O texto do anuncio fala por si só: “Cadro de tamaño normal, pintura en lenzo do século XVII, de autor descoñecido mais pertencente á escola dalgún pintor importante daquela época. Cores tenues con moderados claroscuros. Prezo negociable”.

Tamén era profesor de relixión de secundaria e catequista. Unha vez descuberto o escándalo, chegou a ofrecer o seu salario de 1.800 euros mensuais (visto que a venda do cadro non prosperara) como pequeno avance da súa débeda.

A pesar de que moitos dos seus veciños non soubesen nada das súas actividades sexuais, os alumnos de Samuel tiñan as súas fotos nos teléfonos móbiles e pasábanas os uns aos outros.

Os veciños do lugar considerábano unha persoa integrada. Un deles, Manuel, afirma que “Diante de min nunca dixo nada dunha muller e a miña señora cóntame que nin unha mirada”, conclúe. Aínda que unha das mulleres de Noez, chamada María, parece desculpalo: “Á fin e ao cabo, era humano”, matiza.

O párroco destituído confesou publicamente, ante os fregueses na misa de doce do domingo 7 de febreiro de 2010, que “sacara diñeiro” das irmandades. Dentro das solucións propostas polo arcebispado de Toledo para resolver este escándalo, nun comunicado emitido ás persoas e entidades afectadas, sinalaba confiar “na axuda da oración e da misericordia divina”. Desde logo, unha solución moi efectiva.

Hai dous veráns saltou o escándalo en Polonia por unha película non tan afastada da realidade: As mozas do centro comercial (Galerianki, no seu título orixinal). O filme podería resumirse na seguinte frase dunha das súas protagonistas: “Teño mozo para que me compre cousas, tanto ten se cambio de mozo cada tres días”.

Trátase dunha versión contemporánea de “Kino pravda“, un retrato hiperrealista que debuxa unha xeración carente de valores morais. Algo que non sentou moi ben nun país onde o catolicismo está tanto ou máis arraigado que en Italia ou neste no que vivimos. “Galerianki” é a ópera prima de Kasia Roslaniec. Orixinalmente foi concibido como unha curta, aínda que Roslaniec usou o abundante material solicitado para facer unha longametraxe.

Nesta película fálase de mociñas polonesas que acoden aos centros comerciais en busca dun “mecenas” ou “patrocinador”, un home adiñeirado que satisfaga os seus desexos materiais a cambio de favores sexuais. Trátase dun perfecto exemplo de troco.

A protagonista é Alicia, unha adolescente de 14 anos cuxa maior desacougo para por non ter móbil. Por iso, accede á proposta dunha amiga e acode a un centro comercial do barrio á busca dun “patrocinador”. Se se me permite o xogo de palabras, tratábase dun troco de “batería descarga” por “recarga de saldo”.

A película foi galardoada en numerosos festivais (Seúl, Kazakstán, Polonia…), ademais de gañar a Lúa de Valencia no Festival Internacional de Cinema Jove celebrado nesta cidade.

A estrea en Polonia causou tal expectación e polémica que chegou a converterse case nunha cuestión de estado. Proba diso é que a directora recibiu duras críticas por parte de pais que a acusaban de lles aprender ás súas fillas como conseguir cousas sen esforzo. Con todo, a directora deféndese dicindo que ela non é culpable do problema e que só se limita a mostrar “o que pode estar a facer” calquera adolescente de clase media-baixa para permitirse luxos que o seu status social non lle permite.

Gran parte das críticas recibidas pecaron por exceso (pensando que descubriran a pólvora, cando este tipo de trocos existiron dende sempre) e por defecto (situando o conflito só en Polonia e non ao virar a esquina), aínda que despois de escoitar unas cantas ninguén pode negar o seguinte axioma: o “se me compras un móbil fágoche unha mamada” non é un caso exclusivo da patria de Carol Wojtyla.

My beautiful laundrette é unha película de Stephen Frears que creou certa polémica. Encontros homosexuais nunha lavandaría, a modo de epílogo dunha relación amorosa entre dous antigos compañeiros de colexio que se reencontran.

Máis aló do celuloide, a realidade supera a ficción en forma de fraude: Javier Rodrigo de Santos e a súa fermosa lavandaría, chamada en realidade Casa Alfredo, coñecido local de alterne na capital balear, urdiron o seu embuste con cargo ao erario público por valor de máis de 50.000 euros. El non era Omar, sobriño do propietario da lavandaría no filme, malia que estar estaba apadriñado, e ben, por Ana Pastor, ex-ministra de sanidade, e cargaba as súas “coadas” na conta da Administración local, a da Palma de Jaume Matas, ese exemplo a seguir. O seu efebo favorito non era Johny senón un brasileiro a quen chegou a ver tres veces ao día, pero aínda que só fose pola frecuencia pode deducirse certo bucolismo e ensimesmamiento, como o da película de Frears, nunha casa que non era Casa Alfredo pero si que tiña lavadoras de verdade.

Se cadra foi iso, lavadoras, o que Javier Rodrigo de Santos, ultracatólico declarado, botou en falta para limpar o rastro da tarxeta de crédito do consistorio que utilizou para ducias de coitos. O ex-concelleiro de urbanismo de Palma imputou na Administración, entre xaneiro de 2006 e xuño de 2007, gastos que pasaban os 45.000 euros. A súa coartada era perfecta: facturas camufladas en gastos de lavandaría e exercicio do seu labor supervisor urbanístico de madrugada “para non ser recoñecido”. Outros conceptos de hipotéticos gastos eran consulting de relacións públicas e asesoramento de imaxe. En realidade, máis ben tratábase de relacións púbianas e salóns de masaxe.

É o caso de Rodrigo de Santos un caso insólito, tanto pola actitude do seu avogado como pola natureza dos feitos. Algunha das perlas do letrado durante o xuízo, celebrado en 2009, foron mencionar que en menos de 24 horas o seu patrocinado reintegrou os máis de 50. 000 euros malversados e “iso é moi complicado”, aseverando neste sentido que “desde Roldán, quen devolveu o diñeiro?”

Ante argumentos tan irrefutables, parecía lóxico que a fiscalía rebaixase a duración do programa e puidese saír da lavadora en tres anos e medio. Con todo, outros cargos imputados como o de abuso de menores, obrigan cando menos a varios centrifugados. A roupa sucia, segundo a sentenza ditada, tardará 13 anos e seis meses en ser lavada.

No tambor había pezas totalmente dispares: cocaína, tres irmáns menores de idade amigos dos seus fillos, reunións neocatecumenales, voyeurismo, tocamentos de xenitais e felacións a fillos de amigos mentres durmían na súa casa, penetración anal ao acusado, reintegro da débeda, frenesí, desempeño metódico do seu traballo…

Ao final a roupa mesturouse e a vida de Rodrigo de Santos quedou coas cores feitas un cristo.

Pegging é a penetración anal dun home por unha muller, servíndose ela para tal fin dun dildo ancorado na súa cintura. Certamente, un tema tabú que esperta críticas previsibles e non fundamentadas: “Iso é cousa de maricóns”, é a máis repetida. Con todo, moitos destes críticos descoñecen a fonte de pracer que están a pasar por alto.

Este xogo sexual, que nun inicio parecía destinado só a parellas lesbianas, conta cada vez con máis adeptos confesos entre o público heterosexual. Unha forma indirecta de democratizar a relación de parella, elixindo o grosor e mais a cor do instrumento.

O sexo anal non goza hoxe de moi boa prensa, posto que pola súa propia definición moitos homes heterosexuais non conciben recibir sexo desa maneira.

Con todo, xa na literatura, o Marqués de Sade en toda a súa obra e autores como Guillaume Apollinaire no seu libro Les Onze Mille Verges apoiaban esta práctica como verdadeira fonte de pracer (criticando a miúdo a penetración vaxinal), posto que o devandito orificio era o molde perfecto para que o pene ou obxecto utilizado atopase aposento.

Pero esta “mala prensa” ten, como gran parte das críticas, a súa orixe nunha profunda ignorancia e descoñecemento.

Practicado correctamente, o pegging é unha práctica sexual moito máis enriquecedora ca o sexo convencional. Alén da mera penetración, o pegging esixe unha comunicación de parella fluída e unha confianza sólida, dado que se trata dunha zona delicada que require mimo e atención. Pura simbiose.

E para os menos decatados, que normalmente adoitan ser os primeiros en criticar, quizabes lles conveña saber unha cousa: a estimulación da próstata (o equivalente ao punto G feminino) chega pola porta de atrás.

Marius N. e Ramona M., un matrimonio romanés, son os responsables da morte dun párroco xubilado en abril de 2007, en Murcia. Comezou o proceso xudicial o pasado decembro. A historia tal cal a narra o xornal La Verdad semella o argumento dunha novela macabra. Velaí vai:

Marius N. e Salvador Fernández Cíller, o malogrado párroco, eran amigos e amantes. Mentres Salvador cumpría as fantasías sexuais que non podía satisfacer dende o púlpito ao oficiar a misa, Marius quitaba algúns cartos extra que lle daban para que a familia vivise con maior desafogo.

Tras dous anos de orgasmos e desembolsos, Marius decidiu ir alén do razoábel e acordou coa súa dona o asalto á vivenda do párroco. Para iso, Ramona esperouno na porta de casa, onde acudiu para solicitar axuda na busca de traballo. Mentres ambos dous falaban, Marius accedeu á vivenda e comezou a substraer bens. Ao ser descuberto, esixiu ao párroco que lle dese diñeiro, ameazándoo cun martelo. Tras a negativa de Salvador, Marius asestoulle marteladas até asasinalo. O crego faleceu a causa de múltiples fracturas craniais.

Ao día seguinte, o matrimonio fuxiu a Romanía co botín, e foron descubertos un mes máis tarde. Con todo, as declaracións previas ao xuízo foron contraditorias, o que habería provocar a demora da andadura procesal.

Dunha parte, Ramona exculpa ao seu marido, declara que se citou con Salvador para lle pedir axuda na procura de emprego e que ao acceder á vivenda este tratou de sometela a determinadas prácticas sexuais usando un martelo, feito que a levou a tolear e a lle arrebatar o martelo para deseguido golpealo reiteradamente até darlle morte. Por outra banda, o seu home, Marius N., sempre mantivo a súa inocencia e, malia que a acusación e o fiscal o consideran autor material do asasinato, o seu avogado pide a absolución.

En fin, retrincos do sexual.

Les Onze Mille Verges ou les Amours d’un Hospodar é o libro que consagrou a Apollinaire antes mesmo de ser coñecido polos seus caligramas. Trátase dunha novela que non pertence ao xénero que en aparencia lle correspondería, erótico neste caso, do mesmo xeito que O Quixote non debería ser catalogado como unha obra cabaleiresca.

Moi ao contrario do que impregna a pornografía de consumo, esta obra soborda profundidade, metafísica e seriedade, nun totum revolutum nada arbitrario. Unha novela de fácil lectura, infestada de humorismos, violencia extrema, filias de todo xénero, perversións, xuízos profundos, barbarismos, poética escatolóxica, sado, bucólico erotismo e salvaxes vexacións.

Hai un fragmento da obra que me marcou profundamente, des que a lese alá por volta do 2004, cando “Paixón de gabiáns” amenizaba as sobremesas de tantas amas e amos de casa e libros coma este alimentaban o enxeño dalgúns fillos enaxenados coma este que vos escribe: “Ao momento apareceu unha puntiña de merda, picuda e insignificante, que mostrou a cabeza e se retirou inmediatamente á súa caverna. Deseguido reapareceu, seguida lenta e maxestuosamente polo resto do salchichón que constituía un dos máis belos cagallóns que un intestino produciu xamais”.

Nunca pensei que un acto tan primario e común como cagar puidese abeirar tanta poesía nas súas pulsións. Lendo cousas así, entran ganas de non limpar o cu e admirar a deposición dende todas as perspectivas posibles.

Dise que canto mellor se come peor se caga. E iso é precisamente o que define este libro: un manxar literario que ninguén se atrevería a esbozar hoxe en día.

Hai case medio ano, as cámaras dos SWAT, grupo de operacións especiais da policía estadounidense, retransmitiron para todo o mundo o suposto suicidio de Stephen Clancy Hill, actor porno de 34 anos de idade coñecido na industria cinematográfica como Steve Driver.

O suceso tivo lugar en West Hills, unha agreste zona de cantís situada nos arredores de Los Angeles. Suposto asasinato, porque na filmación apréciase o impacto de dous proxectís de arma non letal no seu corpo antes de que o actor saltase ao baleiro.

Foi acusado de homicidio por atacar cunha espada samurai, sen motivo aparente, a un dos seus compañeiros durante unha filmación e tentar ferir a outros dous. A consecuencia das feridas, o primeiro deles, o tamén actor porno Herbert Hin Wong, coñecido na gran pantalla como Tom Dong, faleceu.

Hill, con antecedentes policiais, fora xa condenado a 5 anos de prisión en 1998 por ameazar cunha arma de fogo a unha profesora ao non querer este porlle un sobresaliente nun exame ao que nin sequera se presentara, mentres estudaba na Universidade de Maryland.

Fuxido da xustiza durante 4 días, Hill foi acurralado e as negociacións cos axentes non frutificaron. Tras a súa caída libre de máis de 15 metros, a súa cabeza sufriu lesións irreparables e ingresou cadáver nun hospital próximo.

Nos anos 40 estaba prohibido case todo, pero facíase de todo. Como agora. Parte dos vetos marcharon, pero quedaron os moralismos baratos e hipocrisía de toda condición. O que dirán segue a importar. E moito.

Naqueles anos 40, El Plata, antes chamado La Conga, pasou a ser un café-espectáculo, poñámoslle cabaré, onde as vedetes de máis sona do Estado da charanga e pandeireta bailaban e cantaban, lixeiras de roupa, perante un público de diferente caste e oficio, unido por un devezo: ver aquilo que o bo costume e o mal chamado decoro prohibían. Homes con uniforme de galóns ou de boina, militares e apaiolados, que quitaban dos seus embustes tempo para asistiren ás funcións.

O boca-orella foi a súa mellor propaganda, e tanto o local como a zona onde se sitúa, El Tubo zaragozano, pronto foron coñecidos en todos os recunchos da Península. Despois de permanecer 16 anos pechado, entre 1992 e 2008, a recente Expo de Zaragoza e o apoio de Bigas Luna fixeron rexurdir este local sen perder a súa esencia: surrealismo, picardía e liberdade.

Joteros bailando co saco botándolles ao son de castañolas e bandurras. Escoceses alzando as saias e axitando os seus falos coma botafumeiros perfectamente compasados, solicitando 3 voluntarios entre o público (os máis remirados soamente amosan os calzóns) para substituílos na execución da coreografía. Sopranos entradas en quilos, quitando as tetas para fóra do escote, facendo crer que son elas as que cantan, a ritmo de playback. Mulleres co corpo en porrancho pero calzadas e con chapeu, e coa pelella deitada nos xeonllos dos espectadores. Mociñas repartindo cacahuetes entre un público que vai aproximadamente dos 18 aos 81 anos, ano mais ano menos.

«El Plata is fun, gothic, fashion, grotesque, surreal. Cantaremos jotas y, sobre todo, on parle française. A las cuatro, clases de striptease y las mejores jotas…», anuncia unha voz en off.

O local é de reducidas dimensións pero atesoura moita máis esencia. Un mural tropical decora o escenario, respectando un art decó que lle deu personalidade e o converteu nun lugar exclusivo mesmo a nivel europeo. Erotismo e suxestión, con bo gusto e con moito humor.