Esta entrevista de apenas 13 minutos dá moito de si, mesmo cando as preguntas dos entrevistadores son bastante simplonas. Pero si, o señor Ryan, psicólogo e coautor canda Cacilda Jethá de Sex at Dawn: The Prehistoric Origins of Modern Sexuality, exprésase fabulosamente e deixa unhas afirmacións dignas de reflexión.

O arqueólogo Xurxo Ayán respondeu así unha das preguntas que lle trasladou Xurxo Salgado durante a entrevista que onte saía publicada no dixital Galicia Confidencial.

Pregunta – Apuntas na túa tese que os castrexos poderían ser polígamos. En que te baseas para dicir iso?

Resposta – Na primeira parte, como dixen, tento demostrar como outra Arqueoloxía puido ser posible de non ser pola creba de 1936 que impediu a consolidación de visións alternativas (e progresistas) sobre o mundo da Idade do Ferro. O que predominou dende entón foi o tradicionalismo católico representado por Otero Pedrayo, Cuevillas, Risco ou Xaquín Lorenzo. Isto marcou até o de agora o sistema cultura galego e así se explica que, por exemplo, a homosexualidade siga sendo en parte un tabú á hora de abordar a historia cultural deste país. Salvando as distancias, do mesmo xeito, suxerir que os nosos devanceiros galaicos eran polígamos pois non sentaría moi ben. Esta é a diferenza con Portugal. Incluso durante o salazarismo, os etnógrafos e antropólogos lusos manexaban unha ampla experiencia antropolóxica (colonial, iso si) en África, coñecendo perfectamente a variabilidade de estruturas de parentesco e o predominio da familia extensa e da poligamia nas comunidades premodernas. Pero en Galicia semella que se aplicaba ao pasado o modelo de familia nuclear cristiá. A nosa experiencia etnoarqueolóxica con grupos como so añuak fannos ver que, por exempo, as casas-patio dos oppida meridionais poderían acubillar este tipo de familias extensas, con homes polígamos. De todos os xeitos, cómpre lembrar que a Arqueoloxía de Xénero, por exemplo, apenas se ten desenvolto no estudo do mundo dos castros. Algo moi necesario para rachar cos tópicos e prexuízos que proxectamos no pasado, eu o primeiro.

Extracto da entrevista a Gonzalo Vázquez en Disquecool.

P.- Estás traballando no vestiario da primeira película porno en lingua galega, ‘O divino ferrete’, e eu pregúntome se hai moita roupa nunha película porno.

R.- Pois si, hai roupa. En todas as pelis porno hai roupa.

P.- … que se quita…

R.- Claro. Cando se ten consciencia do corpo realmente ten moito sentido a roupa. Agora tamén, porque non sexa normal facer cousas de calidade para ambientar películas porno, non ten porque selo sempre. Despois é un proxecto no que creo, co seu carácter normalizador, por amor á lingua.

“Ter un pai alcohólico ou violento é causa de homosexualidade (…) Aínda que a homosexualidade esta desclasificada como enfermidade, isto no quere dicir que non haxa trastornos (…) arredor dun 30% dos homosexuais sufriu abusos sexuais” – Aquilino Polaino, psicopatólogo de cabeceira do Partido Popular.

{Fonte: El País}

Os amigos do Modus Vivendi de Compostela tiveron a amabilidade de nos convidar hai algunhas semanas a tomar unhas cervexas no seu local e a falarmos por espazo de máis dunha hora con Alfredo Padilla, o conductor d’A Guerra do Sapo, que se interesou por este proxecto de normalización da lingua co porno como vehículo.

Foi un gusto, e o a ambiente estaba moi acolledor, de verdade. Tiveron ademais a xentileza de o gravar para despois o subir á rede co formato dun podcast, é dicir, que calquera que o desexe pode escoitalo para saber en que punto estamos agora mesmo; basicamente, digamos que acabamos de gravar unha serie de entrevistas cos que serán os actores acompañadas dun casting porno a posteriori (temos ben de horas de material) no que houbo de todo: tríos, dobres parellas, un de a dous moi tradicional etc. Se aínda non o quitamos na nosa web é porque non nos deu tempo a montalo. En todo caso, sinalar que ademais dos nosos actores protagonistas, Yara Lamas e Totó García, sumáronse ao elenco outros dous mozos cuxo nome permanece polo momento no anonimato e mais unha moza compostelá, de nome Nadia Compostela.

En resumo: graciñas á xente do Modus polo seu apoio e por nos deixaren o podcast co que foi o programa inaugural d’A Guerra do Sapo, onde o equipo do Ferrete estivo representado por Helena Capera (blogueira), Marga Tojo (blogueira e entrevistadora no mencionado casting), Alejandro Tobar (guionista) e Totó García (actor).

Até aquí o parte de novidades ferreteiras.

Zaira Rodríguez, deputada provincial e concelleira do Partido Popular en Cee, é outro insulto á lingua galega e a todos nós como seres racionais, outra vítima dos seus complexos e outro ariete exterminador que chanta sen ningunha vergoña o Partido Popular de Galicia contra o sentidiño e a dignidade dun país enteiro.

La Voz de Galicia -Entre sus áreas de trabajo, usted es la responsable de normalización lingüística. Puede parecer algo chocante en una persona que no habla gallego.

Zaira Rodríguez -Lo entiendo perfectamente y lo hablo a veces. En mi casa lo hablan, pero creo que cada uno es libre de elegir la lengua en la que se siente más cómodo.

{Fonte: Entrevista en La Voz de Galicia}

Xente como Rodríguez destrozan este país.

* Moitas grazas a Xabier P. DoCampo por lle dar resposta a esta señora e pedir o mínimo: que sexa cesada de maneira fulminante.
* E a ProLingua, que segue aí.

Extracto dunha recomendable entrada no blog de Fran P. Lorenzo.

Na rede aínda circula aquela xa famosa entrevista de Xavier R. Blanco a Núñez Feijóo, publicada en agosto de 2007 en El País, na que o entón candidato á presidencia da Xunta, o hoxe casado con Galicia, retratou, en só dúas palabras -Evidentemente, no-, a súa patética condición de homófobo:

P-¿Sabe que se dice que es homosexual?
R.- Sí, sé que hay gente que dice que soy homosexual.
P. ¿Lo es?
R. Evidentemente, no; aunque no tengo nada en contra de mis amigos homosexuales.

Tirado da entrevista a Jóhanna Sigurdardóttir no diario El País.

(…) Desde 2009, Islandia ocupa o primeiro posto no clasificación de igualdade de xénero que publica o Foro Económico Mundial. Como é posible que as mulleres gañasen poder xustamente por mor da crise? “Nos anos que precederon ao crash, o sector financeiro excedera todos os límites, correndo inmensos riscos, acumulando débeda… Era unha cultura de homes novos que viraba ao redor da exaltación das nocións máis estereotipadas de masculinidade”. Si, afirma rotundamente, “podemos falar dun crash dos valores masculinos”.

A primeira ministra destaca que a igualdade é causa, á vez que efecto, da prosperidade do seu país. “Defendendo os servizos públicos, non soamente protexemos os empregos das mulleres neste sector tan feminizado, senón que contrarrestamos o impacto negativo da crise sobre o benestar da cidadanía”.

Mais non hai lugar para a autocompracencia. “O déficit de mulleres en postos de dirección empresarial e a fenda salarial de xénero son os nosos maiores problemas”, di Sigurdardóttir. “O ano pasado, o Parlamento aprobou unha lei de cotas nos consellos de dirección de empresas privadas e públicas que entrará en vigor en 2013″. “Un dos obxectivos do noso sistema de permisos parentales é aumentar a participación dos homes nas responsabilidades familiares. Non debemos subestimar a importancia deste tema”, prosegue. O sistema de permisos parentales islandés é o máis avanzado do mundo: concede tres meses intransferibles a cada proxenitor (dun total de nove) e os pais toman a súa parte masivamente.

Non está aínda desequilibrada a balanza? “Abofé que pode mellorar. A nosa meta é coordinar o sistema de permisos parentales co de educación infantil, outro factor chave para o alto nivel de igualdade de xénero en Islandia”. “Cando estendamos o permiso parental até os 12 meses e as criaturas sexan admitidas nas escolas de educación infantil a esa idade, veremos unha distribución máis igualitaria do tempo dedicado por homes e mulleres. Pero tamén temos que considerar se os permisos deben ser de seis meses intransferibles para cada un”. Este asunto, reflexiona, “require máis debate”.

Entrevista con Matías Nicieza, director do filme O divino ferrete, no programa É Cultura de Telelugo.

“Precisamente porque quitan a roupa hai que pensar moi bien o que poñen”, así respondía Gonzalo Vázquez hai uns días a Marcos Sueiro en Xornal de Galicia cando lle preguntaba pola súa colaboración como deseñador e responsable de vestiario para este proxecto noso. E facío en galego, un dos seus sinais de identidade que o conectan intimamente connosco.

O nome de Gonzalo Vázquez asóciase decote con espectáculos e creación cultural. Así, por exemplo, ten deseñado o vestiario para artistas como Ugia Pedreira, Uxía Senlle ou Guadi Galego. Non obstante, se estes días Vázquez está nos medios é porque acaba de abrir ao público o seu atelier da Vía Sacra compostelá, onde comeza unha nova etapa co seu proxecto GV.

En fin, soamente desexarlle o mellor ao noso deseñador e agradecerlle que sen retribución económica ningunha aceptase facerse cargo do vestiario do divino ferrete.