A entrada de hoxe asínaa Alicia Pérez, quen se une así ao equipo de blogueiros e escribirá periodicamente para O divino ferrete.

Ela respira mentres toma folgos. Relámbese no sofá, cun sabor amargo nos beizos, aínda espida. Acende o televisor. Matías Prats. «Esta mañá rexistrouse un novo caso de violencia machista. Van xa 69 mulleres asasinadas a mans das súas parellas no que vai de ano. Unha cifra máis que alarmante […]». Ainara cambia a canle. Crise económica. Remodelación de goberno. O seu perfume inunda a habitación, a súa cabeza viaxa cara a noite pasada.

Chiscando o ollo, ela convidouno a subir e el, xa no portal, premeu o botón do ascensor. As portas pecháronse. A lingua del abalanzouse, buscando a de Ainara; as súas mans, inquedas, desabotoaban aquela blusa apertada, sacándolle os peitos cara a fóra. Ainara morría de ledicia mentres el lle lambía as mamilas. Pero sobre todo, Ainara lembra como el a empurrou apaixonadamente cara ao sofá e como lle arrincou o tanga a saborosas mordidas. Ainara sorrí. Cal sería o seu nome? O pracer do orgasmo chegou a todo o edificio. Tanto ten… A verdade é que non sabelo fai que resulte máis interesante… O televisor continuaba aceso. «Sánchez Dragó recoñece deitarse con dúas rapazas de trece anos no seu último libro», pero Ainara xa non estaba a escoitar.

O sexo ocupa todos os ámbitos da nosa vida. Está nos telexornais, nos filmes, nos programas do corazón, nos valados publicitarios, na rúa, nas aulas, á hora do xantar. O sexo está na boca de todos e na boca de ninguén. Fálase de sexo, é innegable. Pero con tabús, con prexuízos e con medo, moitas veces, ao «que dirán». É a muller quen máis ten que loitar contra estes absurdos. Por que un home que se deita cunha muller cada fin de semana pode presumir de ser un machote, e a muller que fai o mesmo ten que calar para non ser tachada de «fulana»? En pleno século XXI isto é inaceptable. Seguimos a vivir nunha sociedade machista que arrastra unha grande influencia da relixión católica, na que o sexo está visto como algo ‘sucio’, e non como o que verdadeiramente é; o sexo é san, natural e un dos máis grandes praceres da vida. Por que negalo?

A culpa é da relixión da hipocrisía, dese fodido culto á debilidade, que persegue a ocultación do pracer neste mundo. A culpa é da dobre moral imperante na nosa sociedade. «Non goces co teu corpo», «non admitas que os instintos guíen os teus actos», «es un home, non un animal». Iso é o que di o credo ateísta do eticamente respectable. A Igrexa di: «Non manteñas relacións sexuais se non é coa túa muller. E ti, muller, non perdas a virxindade con calquera, non te deites cun home que soamente coñeces dunha noite porque serás unha fulana.»

E a min que? Que me importa unha suposta vida alén da miña existencia cando teño o pracer aquí, ao meu alcance? Que me importa o que diga un home subido a un púlpito, xa for dun altar relixioso ou dun altar pagán do primeiro político de marras?

Ainara leva ás mans ao pescozo. Non se lembraba daquela cruz de madeira. E agora que? Agora é tempo de matar as hipocrisías. Ainara olla para o chan. O rosario xa non lle colga do pescozo. Os pés de Ainara bulen instintivamente. Os anacos repártense polo chan.

Seica os topónimos galegos dan para moitos máis. Graciñas polas achegas recibidas onte, que son estas:

1) Dous Vilapene, en Cospeito e mais no Corgo.
2) Pedra dos Caralletes, no peirado de Acuña, en Vilaboa.

E de máis a máis, unha italianada:

3) Cona, na provincia de Venecia.

O Val de San Fernando, tamén coñecido como “Porn Valley” ou “San Pornando Valley”, está situado ao sueste de California, nos Estados Unidos. Non sería máis que un belo val californiano se non fose porque dende os anos setenta foi concentrando a industria do porno do maior consumidor e produtor de porno mundial, Estados Unidos. Calcúlase que preto do 90% dos filmes X distribuídos e feitos legalmente neste país foron quer producidos, quer filmados no Val de San Fernando.

Foi nunha clínica do “Val do Porno” na que saíu á luz unha nova que fixo tremer a industria do cine de adultos ‘made in USA’. Los Angeles Times publicaba que “un actor de cinema para adultos deu positivo por VIH na Clínica Sherman Oaks (situada no Val de San Fernando), usada pola industria pornográfica”. Malia non darse máis datos sobre o acontecido (mesmo se descoñecía o sexo do figurante) axiña saltaron todas as alarmas e o cine para adultos californiano ficou en corentena.

Este caso alimentou a controversia que rexorde a cada pouco nos Estados Unidos sobre se os actores e actrices porno están suficientemente protexidos nas súas rodaxes contra as enfermidades venéreas. Con todo, a empresa do porno e as autoridades médicas americanas promoven activamente, tal e como asegura LA Times, as probas para evitar infeccións de enfermidades de transmisión sexual.

Moitas asociacións a favor do uso do condón reclaman que se utilicen preservativos tamén nas fitas X, a modo de exemplo para a poboación e para introducir esta peza imprescindible no xogo sexual, coa finalidade de normalizala.

O Divino Ferrete aposta por un sexo de calidade e seguro, como non podía ser doutra maneira, con actores e actrices que exaculan en galego. Será unha foda sen riscos, tanto para Lorena como para os seus “amantes galegofalantes”.

1) Na Alta Austria teñen Fucking, unha aldeíña de arredor de 150 habitantes. En Galicia temos O Sexo, por partida dobre (lugar e Parroquia -Santiago do Sexo-), na Agolada.

2) No completo artigo Parafilia da Galipedia figura unha listaxe con máis de 200, todas elas cunha breve explicación. Por orde alfabética, a primeira é a abasiofilia e a derradeira a zoofilia.

Da década de 1960 en adiante algúns autores estadounidenses estudaron o comportamento sexual dos adolescentes do seu país. Era unha época de moitas rupturas e as universidades “yankees” estaban cheas de cartos, así que por que non? A realidade que describen estes autores contradí a heteronormatividade que impera na sociedade na que estes rapaces viven. Vivienne Cass elaborou a finais da década de 1970 un modelo de desenvolvemento da identidade sexual que se converteu nun referente clásico. Este modelo describe seis etapas na vida de todo individuo: confusión, comparación, tolerancia, aceptación, orgullo e síntese. A articulada visión da señora Cass é moi contestada hoxe por autores que parten da premisa de que o ser humano é moi complexo e tamén bastante contraditorio, no cal non lles falta razón, polo que eu sei.

Outros autores que publicaron a partir do século XX descubriron que nos Estados Unidos entre o 15% e o 20% dos adolescentes atopan interese sexual, en maior ou menor medida, nas persoas do seu propio sexo, pero tamén que máis da metade deles reparan ademais no sexo oposto e que o seu número supera o dos que teñen actividade sexual con outros do seu propio sexo (3%). Cando estas estatísticas saíron á luz fixeron tremer -contra o que é habitual- as filas das organizacións gai-lésbicas norteamericanas, que vían caer polo chan os muros que coidadosamente ergueran para delimitar a súa ansiada identidade. As filas conservadoras non se alegraron moito por estas descubertas, pois con elas saían bastante mal parados o modelo heterocéntrico, a familia tradicional e as películas de Doris Day.

Pero non parou aí a cousa: estes mesmos estudos viñan todos a coincidir máis ou menos en que a maioría dos adolescentes que tiveron algunha experiencia homosexual tiveron tamén algunha experiencia heterosexual. Presión social, chámanlle uns, ao que é sexualidade fluída para outros. En calquera caso parece que ese esquema polar de heterosexualidade-homosexualidade -coa bisexualidade como grupo anómalo que ninguén sabe onde pór- xa non convence tanto como antes: dos rapaces que tiveron actividade sexual con alguén do seu propio sexo só un 27% se identificaba como gai ou lesbiana.

A miña conclusión é que non paga tanto a pena ser gai como ser maricallo.

A xuntanza de Compostela foi un éxito. A reunión durou arredor de dúas horas e media e despois aínda quedamos ben deles parolando e bebendo cafés e cervexa; iso de seu xa é indicativo, e as actas, das que daremos conta nos vindeiros días, deixarán entrever o resto.

Moitas grazas á xente da Casa das Crechas, que nos cedeu a saliña de embaixo, tan agradable. E moitas grazas tamén a Sergio Lago de Toupa e a Rubén Bouso de Dinahosting pola súa valiosísima contribución.

Uns poucos datos: estivemos dezasete -8 mulleres, 9 homes- dos vinte e catro membros fixos que até o sábado integraban o equipo -hoxe xa sumamos algúns máis, que comunicaremos ao longo da semana-. Tocamos puntos moi diversos, dende un repaso global aos obxectivos da normalización até as posibilidades de financiamento, onde abrollaron propostas do máis interesante que, tamén estas, serán expostas así que esten redactadas e pulidas.

Matías Nicieza, que veu de Burela e vai ser o encargado da montaxe do filme, falou nun momento dado das especiais circunstancias que arrodean o proxecto, e largou, nunha chiscadela, unha denominación para este grupo de xente nova e desinhibida con arelas de reconsiderar os moldes para o galego. Falou de Xeración Ferrete, e eu persoalmente creo que falou ben. Veremos até onde somos capaces de chegar.

Polo de pronto, hai unha promesa: a de non nos crearmos máis dependencias das estritamente necesarias, o cal vai ser fundamental para que o produto sexa tan innovador como, en base ao falado na reunión, todos desexamos.

Seguimos.

Hoxe, sábado día 23 de outubro de 2010, temos a primera reunión fóra da virtualidade do equipo d’O divino ferrete, integrado por máis de 20 persoas. A xuntanza é en Compostela, e promete. Polo de pronto, por obra e graza da lingua, o porno conseguiu facer que voguen á par xentes do máis dispar.

Poida que o luns chegue cargado de novidades.

Autoría de Iago Pillado

Un dos primeiros filmes porno ou para adultos en contar cun argumento e guión elaborados foi a película norteamericana Deep Throat (1972). A longometraxe foi dirixida por Gerard Damiano, de orixe italiano, e tivo como actriz principal a Linda Lovelace, pseudónimo de Susan Boreman.

A fita foi vetada e tachada de inmoral e obscena en 23 dos 50 estados dos Estados Unidos polas súas imaxes de sexo explícito. Ademais, foi un dos primeiros filmes para adultos en amosar sexo anal, cando, a comezos da década dos 70, aínda non proliferaban estas prácticas, mesmo no eido pornográfico.

Cunha trama sinxela a modo de comedia, Deep Throat converteuse, pouco despois da súa publicación, nun fenómeno cultural e mediático. Malia contar cun baixo orzamento de apenas 25.000 dólares, foi unha das fitas máis rentábeis da historia do cinema X. Gerard Damiano rodouna en seis intensos días e supuxo un duro ataque á moral puritana dos Estados Unidos. Nela, a moza protagonista, interpretada por Lovelace, manifesta unha disfunción á hora de sentir o orgasmo ao practicar sexo; tras consultalo cunha amiga e probar con múltiples prácticas sexuais, acode a un psicólogo, quen acaba por descubrir que o clítoris da moza se atopa na súa gorxa, polo cal se estimula mediante felacións profundas.

O filme veuse rodeado de polémica dende un principio por estar vinculado na súa distribución a unha empresa con lazos coa Mafia italiana. Mais a problemática non quedou aí, a película foi levada a xuízo en múltiples ocasións e a derradeira delas por petición da súa actriz principal, Linda Lovelace, quen asegurou que fora forzada a realizar o filme polo “sádico” do seu primeiro home, Chuck Traynor, quen segundo ela, a tería ameazado con matala se non o obedecía. A estrela do porno chegou a converterse en activista en contra da industria do porno nunha etapa da súa vida.

Dende logo é unha peza que non deixa indiferente a ninguén e a súa trascendencia chega até os nosos días, posto que no 2005 publicaron Inside Deep Throat, un documental que trata a relevancia que o filme tivo na vida social e cultural americanas e que inclúe entrevistas con varios dos actores e xente da vida pública dos Estados Unidos.

Carlos Drummond de Andrade é o poeta de corte porno en lingua portuguesa. O amor natural é un libro de poemas eróticos que o brasileiro preferiu non ver publicado en vida. É unha recompilación de 40 textos do máis cañeiro, cargados de sensualidade e sexualidade que revelan unha outra faceta do poeta, quen xa de seu é considerado un fóra de serie.

Para mostra, un versiño:

o lamber o chupar o ser chupado
no mesmo espasmo
é tudo boca boca boca boca
sessenta e nove vezes boquilíngua.

O cinema porno e os deportes reúnen todas as condicións para triunfar en 3D. A idea dun porno tan real dende logo é suculenta. De feito, até certo punto xa triunfa. A procura de «3D porn» no google arroxa máis de 52.000.000 de resultados. Entre eles, a nova de que o afamado Tinto Brass, por exemplo, ten plans para facer un novo Calígula tridimensional [poderá verse en 2011]. Tamén, entre eses resultados unha nova freak -un bulo evidente (este tipo de historia coñécense co anglicismo hoax) que non obstante circulou por xornais e revistas- cun enunciado similar a este: «unha muller asegura ter quedado grávida como consecuencia de ver un filme porno en 3D». A historia, que se espallou orixinalmente en lingua inglesa, é redactada da seguinte maneira en moitas páxinas:

Unha muller branca estadounidense que tivo un bebé de raza negra asegura que quedou grávida mentres vía un filme porno en tres dimensións. Segundo algunhas informacións, o pai do cativo, quen é de raza branca, estaba no momento da fecundación prestando servizo militar en Irak. A súa muller, Jennifer, díxolle que o neno fora concibido durante a visualización dun filme porno en 3D. «Paréceme sospeitoso. Os filmes en 3D son moi reais. Coa tecnoloxía de hoxe, calquera cousa é posible», afirmou o home. Jennifer afirma que acudiu á sala de cinema porno en Nova York canda unhas amigas, e que malia non ser ela unha consumidora habitual de porno, devecía por experimentar os efectos 3D. Jennifer afirma que o cativo ten un aire ao actor negro do filme. «Un mes despois de ter visto o filme, comecei a sentir mareos e o test de gravidez deu positivo», relata. Jennifer admite que o seu matrimonio pode ter un certo desequilibrio. «Aínda que o meu home si me cre, poida que o noso matrimonio non estea atravesando o mellor momento. Pero el sabe que lle son fiel», comenta.

Esta señora, de existir, xa tiña copada unha consellaría.