ANT – O tópico di que é o mundo erótico feminino é máis complexo que o masculino e custa máis definilo en palabras.

Eva Moreda – O que me parece que pasa é que o erotismo masculino é omnipresente. Mesmo moitas supostas representacións do erotismo feminino están inzadas de ideas patriarcalistas (iso cando non están escritas por homes directamente), e por iso tendemos a ver a perspectiva masculina como a perspectiva “por defecto”, a normal, e a feminina como unha desviación desta. Así, é comprensíbel que a sexualidade feminina semelle algo misterioso, indefiníbel.

Tirado da entrevista a Eva Moreda, gañadora en 2010 do premio Narrativas Quentes por Organoloxía, n’A Nosa Terra, o 26 de novembro de 2010.

A rede é unha gran fonte de información e unha decátase cada vez que googlea que todo está inventado. Nada máis e nada menos que a revista inglesa Literary Review vai pola décimo oitava edición dos seus premios ao ‘Bad sex in fiction‘ (‘mal sexo na narrativa de ficción’), nos que premian as novelas con pasaxes eróticas insípidas, bastas ou redundantes en descricións sexuais.

Este ano, o cando menos peculiar galardón caeu na novela The Shape of Her, de Rowan Somerville, cuxa tradución podería ser A figura dela. Rowan recibiu sorrinte o premio, e satisfeito declarou: «non hai nada máis inglés que o mal sexo; xa logo, en nome de toda a nación, agradézolles o premio».

O xurado fallou o veredicto ao ler a suculenta oración: «Coma un lepidóptero montando un insecto de pel dura, cun aguillón contundente, el enroscouse/fodeu ["he screwed himself into her", no orixinal inglés] nela». Unha xoia de como de destruír un momento lúbrico cun cientifismo excesivo.

Os xuíces tamén ficaron pampos cos seus apuntamentos naturistas no que a sexo se refire. Este referido ao pelo púbico: «coma a vexetación do deserto seguida dunha corrente subterránea».

A condecoración naceu coa finalidade de chamar a atención sobre a crecente cantidade de episodios con descricións de sexo explícito anodinas, con pompa e boato, nas novelas actuais a fin de frear o seu aumento. De feito, un dos nominados, Alaistar Campbell, foi descartado despois de que se soubera que esaxerou as pasaxes eróticas para gañar o premio.

Con todo, moitos lectores ingleses opinan que a coroa de loureiro tiña que ir dar á cabeza de Tony Blair, quen na súa autobiografía A journey. My political life describe como transcorreu a noite do 12 de maio de 1994 coa súa dona Cherie con estas palabras: «Eu era un animal seguindo o meu instinto». Este foi o primeiro libro de non-ficción candidato aos premios, mais os xuíces consideraron que a pasaxe era demasiado curta para merecelo.

Despido o ano cun chisco de humor británico. Que o 2011 vos traia moito sexo de calidade a todas e todos.

“Os matrimonios canónicamente constituídos teñen menos casos de violencia doméstica ca aqueles formados por parellas de feito ou persoas que viven inestablemente.” – Juan Antonio Reig Plá, presidente da Subcomisión Episcopal de Familia da Conferencia Episcopal Española.

“Sei que a Igrexa fundamentalmente funciona con dogmas, mais é importante que, neste caso, teñamos unha base científica (…) O maltrato ten que ver co machismo, está todo intimamente relacionado. Hai unha responsabilidade clarísima da nosa cultura e mais da nosa educación relixiosa. Ben sabedes que o matrimonio relixioso, ao dar a bendición, di ‘até que a morte vos separe’. Sobran máis comentarios” – Cayo Lara, coordinador xeral de Izquierda Unida.

En xuño deste ano tiven ocasión de participar na Manifestación Ciclonudista que se celebrou na Coruña. Non me resulta violento espirme diante doutras persoas, pero sempre que estas estean tamén espidas. Por iso mesmo a sensación que tiven foi bastante áspera. Por unha banda eramos unha ducia e media de amigos dando un paseo en bicicleta bastante divertido. Pola outra eramos o foco de atención de moitos cidadáns bempensantes e burguesotes que até nos facían fotos cos móbiles, fotos que mostrarían ás amigas con xesto de desaprobación e curiosidade anatómica e que, se cadra, agora estarán circulando por Internet para escarnio noso.

A nudez é algo que non acaba de formar parte das nosas vidas. Certas poboacións de Nova Guinea e Suazilandia teñen como única vestimenta un estuche peniano feito con cabazas, que os homes consideran suficiente para cubrir o seu corpo decorosamente. Os inuit visten unhas grandes prendas de pel moi elaboradas das que non se desprenden nunca. En occidente nacemos entre mantillas e non nos desprendemos das roupas nin cando nos enterran envolvidos nun sudario. Deste modo, a contemplación do corpo espido convértese nunha anomalía para o noso estado habitual, que é o dunha chea de panos dos que só asoman un rostro e dúas mans. Calquera outro estado precisa dunha xustificación, como a de recibir as raiolas de sol, a da hixiene ou a dos encontros sexuais.

O xudaísmo entendeu perfectamente que o modo máis efectivo de controlar a poboación é facer que sexan os propios individuos os que se poñan límites. Para iso inventou o sentimento de culpa inducido a través da relixión. O cristianismo logo destilou e depurou ese mecanismo até elevalo á categoría de arte. Os pecados capitais (vaidade, avaricia, luxuria, envexa, gula, ira e preguiza) son o negativo de todos os instintos primarios, de xeito que, polo simple feito de vivir, o home é pecador e indigno aos ollos do seu Pai, que sente pena por el. A carne e todo o que teña que ver coa súa satisfacción pasa a ser fonte de inmundicia, vergoña para a alma, dor do Pai Eterno, porta do inferno.

Na Alemaña nazi a práctica do nudismo foi promovida como vehículo de exaltación da raza aria, aínda que permitida só a quen se axustaban a un certo patrón anatómico. Logo da guerra o politburó da RDA vía o nudismo como un vestixio do nazismo e unha dexeneración pequeno-burguesa. As asociacións de nudistas tiveron que facer presión para sacar das burocráticas cabezas dos gobernantes a asociación entre nudismo e promiscuidade sexual. No clima de forte opresión política dese pseudocomunismo, os cidadáns percibían o nudismo como unha das poucas liberdades das que podían gozar, de modo que a súa práctica se estendeu rapidamente, incluso en países da súa esfera. A reunificación de Alemaña estreitou esa liberdade de levar o corpo espido, e no resto dos países do leste o rexurdir das relixións acabou de prohibilo.

Eu lembro como un milagre do Noso Señor o día no que o pudor de mostrar toda a pel do meu corpo se desvaneceu cando uns ollos grises me dixeron «ven». Nese momento descubrín que o mito de Platón dera a volta e que nas covas que acubillaban aqueles ollos -non nas pálpebras que os velaban- se reflectían apenas as sombras do universo no que eu estaba entrando.

Inauguramos os Relatos con Trotski, unha achega de Xabier P. DoCampo, seguiulle Heterocromía, de Paco Martín, e hoxe traemos A viaxe, de Chelo Suárez, tamén escritora de renome, con seus premiños baixo do brazo. A destacar -para o caso- o Narrativas Quentes de 2008.

Moi boa lectura.

Nos apuntamentos do mércores 8 de decembro, figuran entroutras frases esta de Juan Pando, xornalista e crítico de cinema:

«A industria pornográfica era case inexistente e clandestina. Entre a clientela había nobres e persoas con cartos que apoiaban a produción destas curtametraxes. En España, por exemplo, Afonso XIII a través do Conde de Romanones. As actrices eran prostitutas e as escenas exhibíanse en bordeis exclusivos»

Toca agora ver unhas imaxes que lamentabelmente non podemos ligar directamente senón cunha ligazón ao sitio de Youtube [a opción de copia está deshabilitada]. De calquera maneira, chega con premer aquí para ver o minuto e pico de peli, titulada El confesor, que se cre de 1926 e está atribuída aos hermanos Ricardo e Ramón Baños. Foi encargada polo Conde de Romanones para o Rei de España Afonso XIII e foi atopada nunha sancristía dunha igrexa aragonesa a única copia que actualmente se conserva na Filmoteca de Valencia, despois da restauración a cargo de Luis Rado.

Les Onze Mille Verges ou les Amours d’un Hospodar é o libro que consagrou a Apollinaire antes mesmo de ser coñecido polos seus caligramas. Trátase dunha novela que non pertence ao xénero que en aparencia lle correspondería, erótico neste caso, do mesmo xeito que O Quixote non debería ser catalogado como unha obra cabaleiresca.

Moi ao contrario do que impregna a pornografía de consumo, esta obra soborda profundidade, metafísica e seriedade, nun totum revolutum nada arbitrario. Unha novela de fácil lectura, infestada de humorismos, violencia extrema, filias de todo xénero, perversións, xuízos profundos, barbarismos, poética escatolóxica, sado, bucólico erotismo e salvaxes vexacións.

Hai un fragmento da obra que me marcou profundamente, des que a lese alá por volta do 2004, cando “Paixón de gabiáns” amenizaba as sobremesas de tantas amas e amos de casa e libros coma este alimentaban o enxeño dalgúns fillos enaxenados coma este que vos escribe: “Ao momento apareceu unha puntiña de merda, picuda e insignificante, que mostrou a cabeza e se retirou inmediatamente á súa caverna. Deseguido reapareceu, seguida lenta e maxestuosamente polo resto do salchichón que constituía un dos máis belos cagallóns que un intestino produciu xamais”.

Nunca pensei que un acto tan primario e común como cagar puidese abeirar tanta poesía nas súas pulsións. Lendo cousas así, entran ganas de non limpar o cu e admirar a deposición dende todas as perspectivas posibles.

Dise que canto mellor se come peor se caga. E iso é precisamente o que define este libro: un manxar literario que ninguén se atrevería a esbozar hoxe en día.

Unha lesbiana é unha muller que se sente atraída sexualmente por outra, relación que pode incluír un sentimento de amor e cariño. Con todo, este concepto empregado para diferenciar as mulleres que comparten unha orientación sexual foi unha construción do século XX.

Foi a finais do século XIX cando os sexólogos distinguiron as lesbianas na cultura occidental como unha entidade distinta. Como resultado, as mulleres que se decataron da súa nova condición deron en formar subculturas alternativas no mundo occidental, ou o que é o mesmo, principalmente nos Estados Unidos e Europa.

Con anterioridade, mulleres de moitas culturas tiveron relacións sexuais con outras mulleres, mais non eran consideradas parte dun colectivo diferenciado. As connotacións que xurdiron das relacións de carácter sexual entre féminas foron feitas por homes que limitaron, ao estudaren o comportamento sexual, o recoñecemento do safismo como posibilidade de expresión sexual, posto que deixaba fóra o home.

Este concepto foi arrastrado, como produto da colonización aos territorios de África. Con anterioridade, documentáranse matrimonios entre mulleres e roles de transxénero en máis de 30 sociedades africanas e moitas destas costumes perviven na actualidade.

As mulleres poden casar con xente do seu mesmo sexo, criar os seus fillos e ser consideradas coma homes, en sociedades de Nixeria, Camerún e Kenia. De feito os hausas de Sudán posúen un termo similar ao de lesbiana, kifi. Ademais, entre os nkundo, unha muller que participa nunha relación sexual con outra é coñecida coma yaikya bonsángo (‘unha muller que se aperta contra outra’).

Na pequena cidade-estado de Lesoto, situada no medio de Suráfrica, as mulleres realizan o que se considera sexo: bícanse, dormen xuntas, frotan os seus xenitais e manteñen relacións sexuais. Con todo, en Lesoto só consideran que existen relacións sexuais se hai un pene de por medio; polo tanto, non consideran este comportamento sexual.

Todo isto mudou coa colonización e algunhas das mulleres que tiñan comportamentos lésbicos foron sometidas a violacións coa idea de que o sexo con homes podía ‘curar’ o lesbianismo.

Con isto, cómpre dicir que o termo ‘natural’ ou ‘normal’ se debería de eliminar do léxico relacionado coa sexualidade. Non podemos esquecer que as relacións humanas de Occidente están rexidas por unha serie de preceptos éticos e culturais herdados da tradición cristiá.

Ao primeiro, cómpre dicir que a maior parte de mulleres gustan de que os seus parteneres lles toquen o seu sexo. Ao igual que aos homes lles gusta ser acariciados, tocados e beliscados, as féminas volvémonos tolas de desexo cando os dedos e mans do noso compañeiro chegan aos diversos recunchos do noso corpo.

As máis das mulleres adoramos as caricias, paso que en ocasións é preciso para provocar a lubrificación necesaria para logo chegar á penetración e orgasmo. Para moitas, a man ou a boca do amante pode chegar a ser un contacto máis íntimo que a propia penetración. A estas alturas está claro que cada muller, e cada home, é un mundo. Algunhas prefiren que a parella comece por un movemento moi suave; outras non queren que o home se achegue ao clítoris até que se atope verdadeiramente excitada. Pero tamén as hai que prefiren o contacto directo e rápido sobre a zona eróxena ou mesmo quen lle agrada máis unha aloumiño reiterado, lene e moi específico. Como é de esperar, as sensacións serán diferentes en función do tipo de contacto que se leve a cabo, todo é cuestión de saber as preferencias da parella.

Tanto para homes como para nós, as mulleres, a anatomía feminina non deixa de ser un misterio. Ambos corpos presentan unha diferenza importante de tamaño: o sexo masculino está situado por diante e resulta totalmente visible; en cambio, determinadas partes esenciais do sexo feminino son visibles unicamente cando a muller ‘abre as pernas’. Con todo e iso, isto só é válido para as zonas externas, xa que tamén están as zonas eróxenas internas.

As mucosas das partes xenitais contan cos tecidos máis sensibles da anatomía feminina. Aínda que a muller estea totalmente húmida e lubrificada cando o home comece a acariciala, esta zona seca con frecuencia ao estar en contacto cun preservativo ou mesmamente co aire. Como consecuencia disto, unha muller pode perfectamente estar excitada e non estar húmida. Se a actividade sexual continúa, a muller comezará a sentir unha sensación desagradable nesa zona, posto que o movemento do amante producirá molestias debido á sequidade. Cómpre aclarar que existen mulleres que, aínda excitadas, no lubrifican. Esta realidade biolóxica converte os lubrificantes en algo aínda máis fantástico do que xa son de seu. E como quedou explicado enriba, os lubrificantes, ao igual que a anatomía feminina, varía. Algúns consellos á hora de utilizalos:

Durante as caricias manuais, aplíquese o lubrificante deixándoo caer a través dos dedos, coas mans colocada en ‘tridente’, boca abaixo. Esta técnica é moi eficaz por dúas razóns:

1. Pasando entre os dedos, o lubrificante colle calor

2. O cambio de sensacións, entre os dedos quentes e a palma da man lisa e máis esvaradía, pode resultar extraordinario.

De lubrificar os dedos con cuspe tendo inxerido alcol, ter en conta que este é un deshidratante natural para o organismo, e poida que tras ter bebido, un/ha non teña tanta saliva como de costume. Daquela, a boca seca no peor momento.

Hai pouco coñecín un rapaz ao que lle gusta o Nadal. É un rapazolo con toda a barba, non vaian pensar que é un meniño. Segundo el o Nadal faille ilusión, co alumeado das rúas, a decoración das casas, as reunións coa familia e o intercambio de regalos. Despois de oír isto tiven a impresión de que viviamos en mundos distintos.

Segundo os especialistas en saúde mental, a vida de calquera individuo dende o nacemento até a madurez é unha adquisición progresiva de autonomía, independencia e autosuficiencia. Deste modo o individuo é capaz de tomar decisións con liberdade, valerse por si mesmo e confiar na súa capacidade, condicionado só polas circunstancias. Canta fermosura neste sinxelo esquema. Pero fóra deste equilibrio ideal existen estados patolóxicos, claro.

O mundo burgués no que vivimos non concibe meta máis elevada que a de se converter en cidadán probo e honrado, pai de familia e sustento do país (os homes, que as mulleres non contan). Todo macho comezará a súa vida adulta indo dunha flor en outra (se é muller, mellor que se absteña) colleitando amores, pero buscará pronto a solidez da propiedade privada, a serenidade do núcleo familiar, a homía do deber cumprido e o traballo duro. Do status adquirido neste camiñar gozarán os seus fillos que, guiados polo exemplo paterno, procurarán imitalo para gloria da súa estirpe e mellora da raza. O orgulloso pai de familia e o seu vinculeiro atoparán neste modelo ideal o recoñecemento, o éxito, a comodidade e a felicidade.

Como? A felicidade tamén? Logo verémolo.

Porque, co bonito que podería ser todo, a realidade sempre teima en ofrecernos á vista escenas desagradables. Eu coñezo mulleres -non unha nin dúas- encantadas de ter por parella un monicreque manipulable no que atopan o semental e o provedor necesario para criar a súa caterva, á que xa se encargarán de facer igualmente manipulable. Coñezo tamén uns cantos homes que por se sentiren atendidos, agarimados, guiados -os coitadiños sonche coma nenos- aceptan pasar por ser o que nunca quixeron ser: amante, marido, pai, semental. Está claro que cría fillos o que pode, e non o que sabe: a sacrosanta postura do misioneiro porta a obstinada semente que, nacida dun collón e agromada nunha cona, continúa a facer eterna esta raza de escravos e cretinos.

Esta é a composición das mesas de Noiteboa: grupos neuróticos que queren aparentar felicidade mentres todos saben que todos saben que todos son uns infelices por quereren aparentar unha felicidade que non van ter nunca. Xa a podían vender en Ikea, concho. Polo que parece, a idea de que durante o Nadal a taxa de suicidios se dispara non é máis que un bulo, o realmente significativo e o pulo dese bulo, que a ningún de nós nos custou ningún traballo crer.

Hai pouco falaba cun compañeiro do seguinte paso na historia da evolución humana. El dicía: «será o día que o home sexa de verdade dono dunha intelixencia». Díxenlle eu: «será o día que o home saiba da súa parte emocional». O homo emotionalis está por chegar.

Bo Nadal.