Entramos e todo e o aire estaba impregnado dun intenso arrecendo de especias. Ordenamos a comida e pedimos “que sexa suave”. O camareiro mirounos de novo e sorrindo dixo: “un pouquiño picante?” Alguén aclarou que o que para un indio era pouco picante, chegaría a nos queimar as gorxas.

Decateime de que temos tendencia a pensar na comida picante coma un afrodisíaco. Con todo, coido que en moitos dos casos o suposto efecto dun manxar na libido é froito do poder suxestivo do subconsciente e non tanto da súa natureza.

De tempo atrás, vinculamos o bo xantar co tempo de pracer e a comida é, por si soa, unha fácil maneira de quitar o estrés e aumentar a libido. Ao mesmo tempo, canto máis complicada sexa a ‘apócema’ e máis ‘exóticos’ os ingredientes, máis se suxestiona a persoa e o potencial da comida como afrodisíaco medra. É por esta razón que lle adxudicamos á deliciosa comida india (e tamén picante) propiedades sexuais das que carece sen que nós pensaramos nela como tal.

Con todo, os poderes afrodisíacos que se lle atribúen aos alimentos tocan especias e adobos comúns coma o allo, a pementa ou a guindilla. Estas últimas fan referencia ao picante e ambas as dúas teñen unha acción irritante que pode estimular os xenitais. No caso do allo, a súa maior calidade é que mantén o organismo nun estado saudábel e que se é un alimento habitual na dieta diaria, aumenta a enerxía vital e iso pode traducirse nun maior rendemento sexual. Aínda que a súa fama pode deberse tamén ao efecto de quentamento que produce no corpo humano.

Durante a cea saboreabamos o biryani (arroz) con verduras e gambas e co polo ao curry acompañado de naan (pan de trigo) de allo e queixo, cando alguén propuxo comer coas mans o curry con arroz e salsa de iogur, todo cun sutil toque picante. Descubrín que comer coas mans tiña o seu aquel. A cea acabou cun batido fresco de mango, que din que tamén é un afrodisíaco.

Hai uns días, pescudando sobre a excéntrica e curiosa vida da fotógrafa de Nova York Diane Arbus, reparei nunha das substancias das que se declarou consumidora anos antes do seu suicidio. Ademais da coñecida marihuana, Diane adoitaba inhalar nitrato de amilo durante as súas relación sexuais con amantes descoñecidos.

Agora ben, que é o nitrato de amilo? Pois é unha substancia que se puxo de moda especialmente contra finais dos sesenta/principios dos setenta, sobre todo entre a comunidade gai nos Estados Unidos. Hoxe en día encóntrase dispoñible en cápsulas ou de forma líquida; en ambos os dous casos inhálase e débese tomar cando o orgasmo está próximo. O efecto que este vapor produce é a relaxación do músculo liso, é dicir, toda aquela musculatura que non pode ser controlada de xeito voluntario é que notará principalmente os efectos desa inhalación. Exemplo disto serían a vexiga, o intestino etc.

Os homes homosexuais empregaron con frecuencia esta substancia dado que melloraba as relacións sexuais anais. A súa forma de consumo foi basicamente a través da inhalación. O momento ‘idóneo’ para consumila sempre foi nos intres previos ao orgasmo, de xeito que cunha ‘esnifada’ se logra intensificar e aumentar a duración do orgasmo. A duración do seus efectos oscila entre un e tres minutos.

Nas súas orixes, o nitrato de amilo foi empregado para tratar enfermidades cardíacas. Nos últimos tempos a práctica mudou e este produto rematou por esnifarse directamente da botella co fin de aumentar o pracer sexual, con isto quero dicir que o seu consumo non aumentou para fins terapéuticos. Tamén cómpre dicir que estes vapores son un potente vasodilatador que, ao entrar en contacto co sistema nervioso central, relaxa o músculo liso. Este tecido rodea os vasos sanguíneos do corpo, de maneira que cando se dilata, o corazón acelera para bombear máis sangue. Isto provoca, entre outras reaccións, un aumento do sentido do tacto e unha intensificación e prolongación do orgasmo.

Até o de agora non hai estudos que demostren a cantidade mínima precisa para notar os efectos, pero si se afirma que cunha “boa” inhalación chega para notar os seus efectos pracenteiros.

O desamor é aquilo que a un lle queda cando lle marcha o amor. Para o amor aínda non din cunha definición.

Non creo no amor dos románticos, iso das almas xemelgas que se unen para complementarse. Polo que eu teño vivido, un acaba namorándose de quen quere ou de quen pode, ou de quen quere e pode. Certos piares parecen solidamente firmes: a familia, a parella, a amizade, os lazos emocionais en definitiva. Con eles a salvo, un séntese quen de filosofar sobre o amor en todas as súas manifestacións. Pero cando un ve o amor fuxirlle por entre os dedos das mans ve as cousas doutro modo. Non sabe o que é o amor nin a amizade nin o desexo, non sabe nin sequera se existen, non sabe nada, nada nadiña, e séntese desamparado e séntese abandonado e séntese aínda como un cativo.

Veño de pasar a note falando cun rapaz que foi meu. Faloume dos seus plans de voda malogrados, das súas desilusións, do seu estupor ó descubrir que se repetían con outro os patróns de amor e de desamor que caracterizaron a relación que houbo entre el e mais eu. Eu pouco falei. Mentres o escoitaba pensaba no que pode chegar a significar o verbo amar, primeira conxugación, voz activa: moitas veces necesidade, conveniencia, oportunidade, dependencia e mil outras cousas das que Doris Day nunca nos dixo ren; outras moitas ilusión, ficción, espellismo, é dicir, esperanza.

En definitiva, eu sei o que non é o amor para min. Espero ter claro algún día o que é, as definicións por exclusión nunca me gustaron.

Como ultimamente a cousa vai de mapas (este e mais estoutro), eu traio un que indica as porcentaxes de consumo de porno na rede a través de subscricións a páxinas con estes contidos. Céntrome polo momento nos EUA, onde as porcentaxes bailan duns estados a outros e non resultan demasiado fáciles de interpretar. En todo caso, a min, que entendo máis ben pouco do asunto, non me parecen altas. Ningún estado chega -nin se achega- ao 1%; van do 0.55% (Alasca ou Mississippi) ao 0.19% (Montana ou Michigan), total desinterese, supoño.

Interesante e bastante lóxica é a lenda ao pé:

“Os estados coa lexislación máis restritiva contra a venda física de material pornográfico experimentan un aumento no número de subscricións en liña.”

Nada novo no horizonte.

* Por certo, en 2009 parece ser que Utah lideraba nisto das subscricións a porno online, con 5,47 usuarios por cada 1.000 habitantes.

{Fonte : Red Light States: Who Buys Online Adult Entertainment? }

*******************************************************************************

ÚLTIMO AVISO PARA NAVEGANTES X

*******************************************************************************

Aló polo mes de outubro de 2010 puxemos unha interesante entrada titulada Definicións de pornografía, onde amais de facermos un repaso polo concepto ao correr da historia, criticamos a definición que lle outorga o dicionario Ir Indo, esta:

“Representación obscena de calquera tipo coa finalidade de excitar sexualmente.”

Ben, pois hoxe toca profundizar. Leamos isto:

“A pornografía é a descrición pura e simple dos praceres carnais; o erotismo é a mesma descrición revalorizada en función dunha idea do amor ou da vida social. Todo aquilo que é erótico é tamén necesariamente pornográfico. É moito máis importante distinguir entre o erótico e o obsceno. Neste caso considérase que erotismo é todo aquilo que volve a carne desexábel, que a mostra no seu esplendor ou florecemento inspira unha impresión de saúde, de beleza, de xogo pracenteiro; mentres que a obscenidade devalúa a carne, que así se asocia coa porcallada, as imperfeccións, os chistes escatolóxicos, as palabras sucias.”

Alexandrian, Historia de la literatura erótica. Barcelona: Planeta. páx. 398

*******************************************************************************

AVISO PARA NAVEGANTES

*******************************************************************************

El adolescente y su entorno en el siglo XXI é o título dun informe coordinado polo doutor García-Tornel, profesor asociado da Universidade de Barcelona e xefe clínico do servizo de pediatría do Hospital Sant Joan de Déu, e publicado en agosto de 2010. Estes son algúns dos datos que recolle:

* A idade media de inicio das relacións sexuais é entre os 15,5 e os 17,9 anos. Nos últimos 50 anos, a media de idade da primeira relación sexual no Estado español adiantouse en 5,6 anos, e a porcentaxe de mulleres que tivo a súa primeira relación sexual completa antes dos 16 multiplicouse por 12 e representa o 16,7% da poboación xuvenil.

* O número de relacións sexuais por mes entre a mocidade con idades comprendidas entre os 15 e os 19 anos é de 9 veces para as mozas e de 8 para os mozos, cifras semellante ás doutros países europeos – entre 7 e 10 veces o máis habitual-.

* Ao redor dun 66% da mozas conserva a súa parella máis de seis meses, fronte ao 45% dos mozos.

*******************************************************************************

AVISO PARA NAVEGANTES

*******************************************************************************

Mentres deixabamos atrás o Navia dábannos na cara os últimos raios do sol da tardiña. Os meus acompañantes e mais eu matabamos as saudades facendo fluída a conversa e evitando mirar o fondo do val. Falabamos de persoas que nos últimos tempos están cobrando significados ricos para nós e sementando ideas frescas nas nosas cabezas.

-Se me gustasen as mulleres, gustaríame María.

Nese momento decateime de que estaba saíndo do armario outra vez, como se fose un dos traballos de Sísifo. Algunha vez será a última vez? Viñan comigo unha muller de moito mundo e sorriso máxico que xa me vai coñecendo e un adolescente de ollos tranquilos e vulto avultado que nunca até o día anterior vira máis que en soños. Ollei para el de esguello e non vin na súa expresión ningún aceno de sorpresa, nin moito menos de escándalo; ningunha mostra de estar descubrindo algo de min. Cando o deixamos en Lugo tentou despedirse cunha aperta, pero petou contra o obstáculo da miña man estendida. Seguindo a viaxe comenteille á miña amiga o meu estupor. O certo é que ese rapaz non creceu nun ambiente moi común, criouse nun mundo no que a liberdade é un valor moi querido.

Dez días máis tarde volvemos ver a súa nai, unha belga de pelo crecho e dourado e ollos grises e cantareiros como eixo de carro. Quedamos até ben tarde ao pé do lume, con toda a sombra da noite na fiestra. A conversa foise debullando e apareceron pronto as emocións que asedian a cada un, entre elas a de querer e ser querido. A nosa amiga belga fíxonos unha confesión:

-Eu tiven sexo con mulleres, pero disto hai xa moito tempo.

O ton da súa voz dicía moitas cousas. Por unha banda o rápido que pasan os anos; por outra o bonito que é ser libre, ou sentirse libre, que vén sendo a mesma cousa; e por outra que é doado amar cando sabes amar. Lembreime do seu fillo adolescente e comprendín o motivo da súa indiferenza, días antes, no coche, mentres deixabamos atrás o Navia cos últimos raios do sol da tardiña.

Trailer Eloxio da distancia (O lugar en cuestión)

*******************************************************************************

AVISO PARA NAVEGANTES

*******************************************************************************

Seica gustou o Mapa europeo da prostitución, a xulgar por Google Analytics e mais polas veces que foi compartido en Facebook, tamén un bo indicador. De aí que sigamos na mesma liña e hoxe toque o Mapa europeo do matrimonio homosexual, que tamén ten o seu aquel e se cadra sorprende a máis dun despistado.

Os orgasmos son coma as pegadas dixitais: temos unha marca propia, única e intransferible. Poden ser silenciosos, longos, agudos, con espasmos, faladores, con berros, asertivos (si, si, si), risoños, laións (ai, ai, ai), reprimidos. Orgasmos con agradecementos, con confesións inconfesables. Orgasmos que espertan a veciñanza, sincronizados, conmovedores, oníricos, gobernantes (non pares!), lacrimóxenos, incribles, solitarios ou incluso espontáneos.

Hai quen frea en seco no momento da exaculación mentres que outras, pola contra, seguen cabalgando. Hai quen non pode gozar dun orgasmo cos ollos abertos, como cando esbirra: a vista núbrase durante uns segundos para deixar espazo ao resto de sentidos, cousas da sabia natureza. Están os que precisan abrazar, ou as que esixen distancia para protagonizaren o seu mellor monólogo. Algunhas morden. Outros, tiran do pelo. Hai quen finxe alcanzar o clímax e quen se entristece coas chegadas precoces. Cada amante ten o seu estilo provocando pequenos momentos de loucura e, por suposto, ten un selo inconfundible para o seu propio éxtase.

Fálase dos orgasmos de clítoris, dos orgasmos mentais ou cerebrais. Tamén están os múltiples, os vaxinais, os que derivan do punto G ou os que nacen na próstata… Algunhas veces, o orgasmo é o fin máximo do acto sexual e, noutros casos, as paradas obrigatorias de calquera boa viaxe.

Orgasmo, do grego orgáō, significou “ter ardor sexual”. Vinte e oito séculos despois do primeiro rexistro coñecido, a Real Academia da Lingua Galega define o orgasmo como o “punto máis alto do pracer sexual”. É unha referencia clara, pero tamén pobre. Gústame moito máis a descrición que,nunha mañá fría de inverno, me regalou un sabio de pel morena: “os orgasmos son a máxima expresión da enerxía das persoas”, dixo. E é nesta descrición onde podo encaixar todos os que vivín na miña vida, dende dentro e dende fóra, incluído o primeiro que son quen de lembrar.

Atopábame nos últimos 400 metros dunha carreira de cross. Quedaban as últimas curvas, as máis empinadas. De súpeto, un formigo inesperado trepou polas miñas costas, deixei de notar as pernas e unha enerxía sobrenatural invadiu o meu corpo preadolescente. Corrín coma nunca. Voei enriba desas curvas cunhas pernas que non eran miñas. Cando o efecto máxico cesou, unha fatiga case insoportable devolveume ao mundo real. Por sorte, só quedaban 50 metros para chegar á meta, os 50 metros máis longos e estraños que recorrín na miña vida. Anos máis tarde recoñecín esa fantástica sensación entre unhas sabas e sorrín pensando que, algún día, o comité antidopaxe remataría por prohibir os orgasmos nos campionatos de atletismo.