A Asociación de Transexuais de Andalucía, en colaboración coa Delegación da Muller do Concello de Sevilla, produciron en 2010 o seguinte filme documental que ten por obxecto visualizar as diferentes formas de violencia que sufren as mulleres transexuais.

O xénero musical coñecido como reggaeton dá para moitos estudos sociolóxicos. A súa estética denigra, e tamén as súas letras: «dame que estoy suelta», «pégale a mi gata», «castígala por detrás», «yo soy tu maestro», «para las que son más zorras que los cazadores» etcétera.

“Este tipo de música, mediante un ritmo pegadizo, disfraza mensaxes machistas que atentan contra a dignidade da muller” – Pilar Oriente, coordinadora provincial do Instituto da Muller de Málaga.

{Fonte: 9gag, a través de FinoFilipino}

Xa falei unha vez das mudanzas que se deron nos canons estéticos ao longo do século XX e como estes varían en función de culturas e costumes. Con todo, a estética do porno tamén deu un xiro dende os seus comezos a principios de século até a actualidade. De feito, malia que hai exemplos, no cine pornográfico, os cambios non se traduciron na inversión dos roles.

As mudanzas non se viron traducidas na inversión dos roles masculino e feminino nas imaxes pornográficas, senón máis ben nun cambio na estética do corpo da muller. Esta dende sempre foi sobrevalorada a ollos da sociedade e dentro do rol social feminino sempre se asumiu que unha muller atractiva tiña unha serie de características coma a esvelteza ou os peitos turxentes que variaban, afortunadamente, segundo gustos e preferencias, mais os canons sociais non se axustaron de todo aos pornográficos. Así, a fisionomía feminina varía en diferentes películas, non sempre seguindo os preceptos socialmente estipulados.

No mundo da imaxe erótica e pornográfica os estándares tamén variaron sobre todo no que atinxe ao cabelo. Xulgade por vós mesmos, recórdanme aquelas fotos dunha púber Madonna a fins dos 70.

Que espazo ocupan o sexo e a farándula na prensa? Un ben grande, e que ademais podemos comprobar cada día con tan só rastrexar as novas máis lidas das versións dixitais.

Non hai moito falabamos aquí da proba de Bechdel, que dalgunha maneira delimita o peso dos papeis femininos no cinema, e invitabamos a que cadaquén fixese o test na casa, co filme que lle cadrase; hoxe a invitación é a que o lector faga un repaso das principais cabeceiras e poida así ver até que punto o sexo e outros pasatempos supoñen un importante reclamo na prensa dunha e doutra cor, sen distincións. Valla este exemplo do diario español El Mundo co top10 de novas tal e como figuraba contra as 18.00 de onte.

‘Porno harmónico’ ou ‘porno cordial’.

Seica andamos todos unha miga politizados. Velaí queda logo unha gráfica de interese canto da porcentaxe de deputadas e mulleres nos postos de mando dentro do gabinete de goberno (todo isto a nivel estatal, non galego).

Rosie the Riveter é unha icona cultural norteamericana que representa as mulleres que traballaron nas fábricas estadounidenses durante a Segunda Guerra Mundial, nos departamentos de produción de municións e subministros. En 1942, o artista gráfico J. Howard Miller foi contratado para traballar no Comité coordinador da produción de guerra da compañía Westinghouse. O seu cometido foi o de crear unha serie de posters de apoio bélico, un dos cales foi o famosísimo “We Can Do It!”, con Rosie the Riveter como motivo (a fotografada que adoptou o personaxe foi Geraldine Doyle).

O personaxe de Rosie deveu cos anos un referente do feminismo.

Entrevista con Matías Nicieza, director do filme O divino ferrete, no programa É Cultura de Telelugo.

(…) Cando algunhas mulleres aparecen ocasionalmente incluídas nunha escolma literaria “normal” -enténdanme, aquelas promovidas sen pretensións de ofrecer unha óptica de xénero-, estas autoras seleccionadas tenden a perder o posto en canto morren. As mulleres, tamén aquí, figuramos por cota, como se fósemos intercambiábeis por sermos idénticas, “tanto val unha coma outra”, todas tan femininas, tan representativas do mesmo, tan capaces de seren devoltas ao silencio unha vez cumprida a misión de figurantes…

Teresa Moure. As mulleres e a literatura. De onte a hoxe (2010).