Material e simbolicamente foron excluídas, afastadas e marxinadas durante a ditadura pola maioría da cidadanía de Compostela. Hoxe, son lembradas como parte da paisaxe da cidade e outórgaselles unha imaxe superficial e anecdótica. Pero a historia das Dúas, de Coralia e Maruxa Fandiño, agocha unha historia de violencia e represión fascista, de pobreza e esquecemento.

Para seguir a recuperar a súa memoria, a libraría Lila de Lilith e As Dúas Sociedade Cooperativa convocan a cidadanía de Compostela mañá, 18 de xullo, ás dúas en punto, na Alameda, xusto diante da escultura que as representa. Farase unha ofrenda floral, haberá unha actuación musical, lectura de poemas da man de Luz Fandiño e reivindicarase a colocación dunha placa que explique quen foron realmente As Marías. Con esta actividade, lembrarase que as irmás Fandiño son, por riba de todo, un símbolo das terribles consecuencias do fascismo, especialmente sobre os corpos e as mentes das mulleres.

Atopámonos mañá na Alameda con flores lilas e vermellas!

Gonzalo Vázquez, o noso responsable de vestiario, presenta colección, por iso traemos esta nova que onte aparecía publicada en La Voz de Galicia na súa versión dixital.

A igrexa da Universidade de Santiago acollerá este xoves, 10 de novembro, ás 21.00 horas un fashion show de Gonzalo Vázquez, a través do cal o deseñador galego inaugurará a súa primeira tenda en liña e presentará a súa primeira colección prêt-à-porter, MEAT&DREAM, con propostas para este outono-inverno.

O evento mesturará moda e arte, integrando as pezas da nova colección nun espectáculo artístico que se retransmitirá en directo a través de Youtube. A colección de alta costura ideada polo modisto galego está inspirada no universo cinematográfico de David Lynch e na poesía de Paul Celan, con pezas de corte sobrio e elegante seguindo a liña da marca GV e a súa aposta pola moda actual e urbana.

Gonzalo Vázquez conta xa cunha recoñecida traxectoria na confección a medida. Durante os últimos anos vestiu as producións máis destacadas da música e o teatro galegos, presentando as súas pezas en mostras de Galicia, Barcelona e Italia.

{Fonte: La Voz de Galicia}

Aproveitamos a entrada de hoxe para dar difusión ao evento organizado pola Galipedia este sábado en Compostela.

A Wikipedia en galego vén de acadar os 75.000 artigos únicos, con máis de 2.000.000 de edicións e case 30.000 usuarios rexistrados, dos cales 300 son usuarios activos. Esta bonita restra de cifras ben vale de escusa para a organización dun galencontro, que terá lugar este sábado 17 de setembro entre as 10.30 e as 14.00 horas.

Trátase dunha xornada aberta sobre a Galipedia, e a ela queda convidado a todo o público interesado, sen importar o seu grao de coñecementos sobre a edición wiki. Aquelas persoas que así o desexaren poden achegarse á Cidade da Cultura, onde, na sala 2 da Biblioteca de Galicia, un grupo de galipedistas conformado por administradores e usuarios moi activos, impartirá un obradoiro de edición, ao que seguirá un coloquio aberto.

Non é imprescindible mais si é moi recomendable traer o ordenador portátil da casa, pois traballaremos conectados á WIFI da biblioteca.

“Precisamente porque quitan a roupa hai que pensar moi bien o que poñen”, así respondía Gonzalo Vázquez hai uns días a Marcos Sueiro en Xornal de Galicia cando lle preguntaba pola súa colaboración como deseñador e responsable de vestiario para este proxecto noso. E facío en galego, un dos seus sinais de identidade que o conectan intimamente connosco.

O nome de Gonzalo Vázquez asóciase decote con espectáculos e creación cultural. Así, por exemplo, ten deseñado o vestiario para artistas como Ugia Pedreira, Uxía Senlle ou Guadi Galego. Non obstante, se estes días Vázquez está nos medios é porque acaba de abrir ao público o seu atelier da Vía Sacra compostelá, onde comeza unha nova etapa co seu proxecto GV.

En fin, soamente desexarlle o mellor ao noso deseñador e agradecerlle que sen retribución económica ningunha aceptase facerse cargo do vestiario do divino ferrete.

Varios membros do noso equipo citáronse con María Munín, da Axencia EFE, o mércores á tarde en Compostela, e onte saíu a noticia do proxecto en múltiples diarios, tanto de ámbito nacional como estatal. Entre quen se fixeron eco do que estamos a argallar, estiveron grupos empresariais de todas as cores, sobre todo das dereitas, sempre viciosas e sexuais, é certo que as máis das veces máis ben á calada e a zorro. En fin, que La Voz de Galicia, El Mundo, ABC, ou La Opinión deron conta da nosa existencia, e ben que llelo queremos agradecer.

No caso de La Voz, ademais, saíu o pasado venres unha outra reseña produto dunha entrevista coa xornalista Laura López, en exclusiva para e edición luguesa, que ligamos nun documento pdf ao non estar dispoñible na edición dixital.

Non deixa de ser curioso que mentres algunhas redaccións como a de Terra Noticias, Diario Atlántico ou ADN, optaron por prescindir da frase final, outras como a de El Confidencial ou Faro de Vigo si a incluíron. É esta:

[...] “O filme vaise facer, se non é con máis é con menos”, asegura Nicieza, cuya intención es hacer llegar un ejemplar al presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, al que previene de que “a fita levará subtítulos en varios idiomas, entre eles o castelán, por se se perde.”

Ben falado!

Berrounos un ‘surprais’ dende a outra esquina do bar. Fiquei perplexa. Volver ver a ese amigo despois de tempo. Chiscoume o ollo varias veces mentres laretaba nese bar, naqueloutra tasca e nese pub de ambiente de Compostela que nin sabía que existía.

-O divino ferrete? Interesante. E dende cando andas nisto do porno?
-En realidade non ando nisto (sorriso). Pasei anicada sen darme de conta e detívenme a mirar, é máis voyeurismo que participación.

Notaba a calor na cara, estaba vermella. Riuse e seguiu bebendo no caldeiro de licor café con xeo que acabábamos de pedir. Continuou:

-O inglés? Agora está baixo control, mais continúo dicindo ‘Ola’ cando entro no avión, gústame. Ao principio era unha tortura, sobre todo para traballar… todo estaba moi mal pago sen inglés.
Detívose e botou unha risada. Mirou aos dous lados.
-Alí, onde limpei, naquela sauna, gañaba bastante pasta, mais tiña medo de pillar algo. Atópaste de todo. Ao final deixeino.
-Unha sauna? Agarda. Como? -preguntei. Non entendía nada
-Era coma un pub pero con diferentes saunas e cabinas. Unha pasada. Non cho contara?
-Non choiaras en Mango?
-Despois. Mais antes limpei alí. Era unha sauna onde nada máis entrar te ispes. Danche unha toalla, un paquete de condóns, un lubricante e listo. Todo seguro, iso si!
-Agarda que o entenda. Unha sauna?
-Unha sauna, si, unha sauna gai. Traballei unha semana e deixeino. Malia todo sempre vives con ese medo, alí vai todo tipo de xente…
- …

-E esa calor…

Botou unha gargallada pícara e fixo un xesto de sufoco.

-Ves de todo, Olalliña, de-to-do. Estabamos alí uns brasileiros mais eu. O calor era tan intenso que saías coma colocado. Xa sabes. Era unha sauna.

Volta a rirse. Eu sorrín tamén.

-Esta historia paga a pena de contar -dixen entre o abraio e a curiosidade-. Non sabía que existían ese tipo de locais –recoñecín.
-Aínda que alá che son máis profesionais. En Compostela tamén hai unha.
-Que me dis?
-E en Vigo, e en… en máis sitios. Chámase Azul, Sauna Azul, en Santa Marta.
Apuntei o nome nun caderno: “Sauna gai Santa Marta. Azul.”

Lembro que nunha ocasión, cando eu era un cativo, meus pais me deixaron uns días na casa dos meus avós, na Compostela postfranquista e preconstitucional. Eu botaba a faltar a miña nai e, para mitigar a súa ausencia, abrazaba un coxín de pana vermella que ela tivera sobre o seu colo pouco antes de marcharen. Lembrábame a ela.

Evoquei este momento hai un par de días, cando atopei na rede información sobre un fabricante británico de bonecas inchables hiperrealistas. O sistema de fabricación que este home segue permítelle darlles ás bonecas unha ampla gama de expresións e aspectos. Practicamente pode recrear naquel obradoiro calquera muller, feita dun suave látex de textura cálida, lene, sensual, sensitiva. Lembrei aquel escultor grego cuxo nome, inoportunamente, non me quere vir á memoria (Mirón, acaso?), que tras rematar a súa estatua máis perfecta quedou ollando para ela e díxolle: fala. Supoño que a estatua seguiría muda, pero iso non o recollen as crónicas.

O lector moderno, tolerante e informado saberá xa o que é un glory hole, e se non o sabe que prema na ligazón que para iso está. Magnífico invento (glory) que permite, a través dunha parede (hole), gozar do traballo dunha boca, dun cu, dunha verga ou de calquera cousa accesible a través dun buraco, sen ter que comprar o resto do animal. Pareceume sempre moi mal que che cobren a cabeza do peixe cando non a vas comer. Algo equiparable, pero de corpo enteiro, é o chamado dogging ou cruising, entre homes e mulleres o primeiro, entre homes e homes o segundo. Trátase de atopar unha fermosa estatua, arrimarse a ela e, se di algo, dicirlle: cala.

Eu divídome en dúas partes de valor e natureza desiguais: a miña pel e o que está dentro dela. Para acceder ao de dentro hai que darse o traballiño de coñecerme, e para iso comprenderme. Non todo o mundo está disposto e non todos saben, haiche moito neurótico. Pero beneficiarse da miña parte de fóra é máis doado e provoca menos incertezas. É o que o poeta chamou «o goce dos sentidos»: para que rañar a superficie se todo o que busco o teño xa á vista?

Pódese tocar, fretar, calcar, acariñar, premer, azoutar, lamber, rabuñar, chuchar, agarrar, morder a pel de calquera humano. Quen hai dentro desa pel é cuestión de gustos.

A xuntanza de Compostela foi un éxito. A reunión durou arredor de dúas horas e media e despois aínda quedamos ben deles parolando e bebendo cafés e cervexa; iso de seu xa é indicativo, e as actas, das que daremos conta nos vindeiros días, deixarán entrever o resto.

Moitas grazas á xente da Casa das Crechas, que nos cedeu a saliña de embaixo, tan agradable. E moitas grazas tamén a Sergio Lago de Toupa e a Rubén Bouso de Dinahosting pola súa valiosísima contribución.

Uns poucos datos: estivemos dezasete -8 mulleres, 9 homes- dos vinte e catro membros fixos que até o sábado integraban o equipo -hoxe xa sumamos algúns máis, que comunicaremos ao longo da semana-. Tocamos puntos moi diversos, dende un repaso global aos obxectivos da normalización até as posibilidades de financiamento, onde abrollaron propostas do máis interesante que, tamén estas, serán expostas así que esten redactadas e pulidas.

Matías Nicieza, que veu de Burela e vai ser o encargado da montaxe do filme, falou nun momento dado das especiais circunstancias que arrodean o proxecto, e largou, nunha chiscadela, unha denominación para este grupo de xente nova e desinhibida con arelas de reconsiderar os moldes para o galego. Falou de Xeración Ferrete, e eu persoalmente creo que falou ben. Veremos até onde somos capaces de chegar.

Polo de pronto, hai unha promesa: a de non nos crearmos máis dependencias das estritamente necesarias, o cal vai ser fundamental para que o produto sexa tan innovador como, en base ao falado na reunión, todos desexamos.

Seguimos.

Hoxe, sábado día 23 de outubro de 2010, temos a primera reunión fóra da virtualidade do equipo d’O divino ferrete, integrado por máis de 20 persoas. A xuntanza é en Compostela, e promete. Polo de pronto, por obra e graza da lingua, o porno conseguiu facer que voguen á par xentes do máis dispar.

Poida que o luns chegue cargado de novidades.

Autoría de Iago Pillado