Para visibilizármonos como mulleres que sangramos, que temos unha regra que non ule a nubes. Para deixarmos de esconder os síntomas e as manchas da regra. Para destruírmos prexuizos e evitar medos absurdos. Para reivindicarmos o noso corpo e os nosos fluídos. Para esixirmos o final da ignorancia menstrual, aquí vai a tradución ao galego do ‘Manifesto pola visibilización da regra’:

“Aos que nos adoutrinastes no pensamento de usar e tirar. A todos aqueles que esperabades que rexeitásemos indefinidamente o noso propio corpo.

Este é o zume das miñas entrañas do que non fuxo, unha mancha sen límites, un rezumar que no podedes parar. O meu corpo espállase, o meu pensamento tamén. Con estas bragas manchadas de sangue como bandeira contra a doutrina do Poder, contra as estruturas establecidas, fágovos saber que:

- No meu corpo decido eu e así, cada mes, desfágome do endometrio reafirmándome na miña decisión de controlar a capacidade de reprodución do meu corpo. Na miña carne mando eu.

- Conseguístelo nalgún momento pero xa non teño vergoña de mancharme e, incluso, decido voluntariamente facelo exhibíndoo de forma pública.

- Mánchome e non me dá noxo. Mánchome e non me dou noxo. Non rexeito o meu corpo, esta é a miña natureza.

- Tampouco estou enferma cando teño a regra, non estou mala. Exactamente o contrario, recíclome con cada período.

- Non é unha maldición nin un castigo divino. É actividade hormonal.

- Estamos fartas dos prexuízos menstruais, da invisibilidade.

- Visibilizar a regra para visibilizar o corpo como espazo político.

Xa cansamos de pedir compresas entre murmuros e miradas cómplices. Con este manifesto poño fin á tiranía na que me educastes. Non hai máis permisividade pola mima parte. A miña regra é miña.

Mar Cejas
Valencia, marzo 2009”

Feminismos hai tantos como realidades existen. Feminismo marxista, anarcofeminismo, feminismo lésbico, ecofeminismo, feminismo da diferenza, ciberfeminismo ou transfeminismo. Este último, o transfeminismo, é unha corrente que rexeita o modelo binario sexo-xénero, é dicir, a presunción pola que soamente existen homes e mulleres. Para entender de que se trata, velaí podedes ler o Manifesto para a insurrección transfeminista:

Facemos un chamamento á insurrección transfeminista:

Vimos do feminismo radical, somos as bolleras, as putas, xs trans, as inmigrantes, as negras, as heterodisidentes. Somos a rabia da revolución feminista e queremos ensinar os dentes; saír dos despachos do xénero e das políticas correctas, e que o noso desexo nos guíe sendo politicamente incorrectas, molestando, repensando e resignificando as nosas mutacións.

Xa non nos vale con ser soamente mulleres. O suxeito político do feminismo “mulleres” quedou pequeno, é excluínte por si mesmo, deixa fóra as bolleras, as xs trans, as putas, as do velo, as que gañan pouco e non van á universidade, as que berran, as sen papeis, as maricas…

Dinamitemos o binomio xénero e sexo como práctica política. Segamos o camiño que comezamos, “non se nace muller, chégase a selo”, continuemos desenmascarando as estruturas de poder, a división e a xerarquización. Se non aprendemos que a diferenza home/muller é unha produción cultural, do mesmo xeito que o é a estrutura xerárquica que nos oprime, reforzaremos a estrutura que nos tiraniza: as fronteiras home/muller. Todas as persoas producimos xénero, produzamos liberdade. Argumentamos con infinitos xéneros.

Chamamos á reivindicación dende o desexo, á loita pola soberanía dos nosos corpos ante calquera réxime totalitario. Os nosos corpos son nosos! Al igual que tamén o son os seus múltiples límites, mutacións, cores e transaccións. Non precisamos de protección sobre as decisións que tomamos no noso corpo, transmutamos de xénero, somos o que nos peta, travestis, bollos, superfem, buch, putas, trans, levamos velo e falamos wolof. Somos rede: manado furiosa.

Chamamos á insurrección, á ocupación das rúas, aos blogs, á desobediencia, a non pedir permiso, a xerar alianzas e estruturas propias: non nos defendamos, fagamos que nos teman! Somos unha realidade, operamos en diferentes cidades e contextos, estamos conectadxs, temos obxectivos comúns e xa non nos calan. O feminismo será transfronterizo, transformador, transxénero ou non será; o feminismo será tranfeminista ou non será.