A misofilia é unha parafilia consistente nun interese e desexo patolóxicos polas cousas sucias. As prácticas misófilas poden consistir en mastigar, ulir, vestir ou realizar algunha acción con cousas ou persoas sucias. Os misófilos senten excitación por atoparse coa parella nun estado de sucidade. A misofilia catalógase coma un tipo de fetichismo. Psicanaliticamente a misofilia interprétase como unha fixación na fase anal ou como unha regresión a ela.

{Fonte: Wikipedia}

O Dirty Sánchez, tamén coñecido con outros nomes como Dirty Rodríguez ou Stinky Hitler (“Hitler apestoso”), é unha práctica sexual de carácter coprófilo consistente en manchar con feces por riba do beizo superior da parella -normalmente tras manter sexo anal-, de tal forma que se asemelle a un bigote.

{Fonte: Wikipedia}

A altocalcifilia é un tipo de fetichismo no que se obtén pracer ao observar ou levar posto zapatos de tacón alto. A altocalcifilia forma parte dos fetichismos asociados a pezas de vestir, en particular ao fetichismo de calzado coñecido tamén como retifismo. A interpretación psicanalítica da altocalcifilia ve nela unha asociación entre o obxecto que é familiar ao neno mentres agatuña (o zapato feminino) e as mostras de afecto infantil recibidas por el. Existe rexistro do caso dun chimpancé macho criado en cativerio que se masturbaba fretándose contra a bota do seu vixilante.

{Fonte: Wikipedia}

Agalmatofilia, galateísmo, pigmalionismo, estatuofilia, monumentofilia ou petrifilia son as denominacións polas que se coñece unha parafilia que consiste na consecución da excitación sexual por medio de estatuas, bonecas ou maniquís. Dito isto, vexamos o mito de Pigmalión:

Moito tempo levaba Pigmalión á procura dunha esposa, que debía posuír unha fermosura que se correspondese coa súa idea dunha muller perfecta. Non deu co que buscaba, polo que finalmente decidiu que non casaría, e que non entanto dedicaría o seu tempo e mais o amor que gardaba á creación das máis belas estatuas. Así foi que realizou a estatua dunha moza, á que chamou Galatea, tan perfecta e tan fermosa que acabou namorado dela.

Afrodita, logo dun soño de Pigmalión no que a estatua cobraba vida, presentouse e díxolle: “Mereces a felicidade, unha felicidade que ti mesmo creaches. Velaquí tes a raíña que estabas a buscar. Ámaa e deféndea do mal”. E Galatea ficou transformada nunha muller real.

Definida dun xeito sinxelo, a macrofilia non é máis que a atracción ao grande. Refírese a unha tendencia a fantasiar con corpos grandes e poderosos cunha actitude dominante. Sobre todo, maniféstase en homes pequenos que gustan das mulleres abondosas, repoludas, ou simplemente máis grandes ca eles que tomen actitude de mando na cama.

Non é considerado un fenómeno fóra do normal, mais hai quen o considera unha parafilia. En diferentes artigos na rede aseguran que aqueles que a senten son homes que gustan de verse degradados por un corpo que os supere en masa para así percibir o poder da muller sobre eles.

Esta filia quedou ligada ao morbo polo xigantismo tralas películas, consideradas de serie B, de mulleres xigantes que aterrorizaban o mundo coa súa altura. Este foi o caso do filme Attack of the 50 Foot Woman (O ataque da muller que mide cincuenta pés) de 1958, que formou parte dunha serie de filmes relacionados coa variación de tamaño nos humanos. O remake desta película, de 1993, tratouse en clave de comedia co fin de criticar certos clixés que se mostraban na orixinal. Nesta, a protagonista, Nancy, víngase do seu marido adultero tras ser aumentada de tamaño polo láser duns alieníxenas.

Non sei cal é a razón pola cal se vincula unicamente a macrofilia co sexo masculino, quedando a muller case excluída de sentir unha pulsión macrofílica, mais a psicóloga estadounidense Helen Friedman ten a resposta. Ela asegura que como o home na maioría das sociedades xa se percibe coma o ser potente e dominante, non ten sentido fantasiar sobre iso. Alá cadaquén cos seus prexuízos, mais opino que igual é a muller a que pode gustar de adoptar ese rol e, dalgún xeito, sentirse, no xogo do sexo, poderosa fronte á súa parella, ou non?

O primeiro sono se cadra non é o máis axeitado para comezar a tocar coma quen non quere a cousa o corpo do amante. Cómpre certa delicadeza e coidado en non espertar de súpeto o corpo durmido e parcialmente inconsciente. Coma un cariño da almofada ou o rozamento da colcha ou dunha perna contra outra, coma pousa unha man no peito dela e non retirala máis. Cómpre saber que debe ser algo acordado entre a parella, un pacto tácito, mesmo pode sobrar falalo. Só respirar, saber co alento, que a outra persoa o esta a desexar –na inconsciencia- tanto coma ti o desexas.

Chámase somnofilia e non vai de durmir día e noite. Está clasificada dentro das parafilias, pautas de comportamento para acadar o pracer sexual que non se atopan intrinsecamente na cópula, consideradas extravagantes, mais coido que o podemos deixar nunha filia sa e humana.

Quen non espertou no medio da noite cunha luz que alumeaba no baixo ventre vendo a cara de paz do compañeiro de leito? Pódese aproveitar unha erección nocturna ou afanarnos en zugar. Xogarmos a sermos apalpadores tamén é unha forma de comezar. Na súa xusta medida e sempre tendo en conta a outra metade da filia, pódese acadar o pracer en sabendo que ela ou el non espertarán ou en espertalos no clímax, iso vai no interese de cadaquén.

Son varios os artigos que falan do tamén denominado síndrome da Bela Durminte, unha práctica sexual cada vez máis popular. Que a xente fantasíe con ter relacións sexuais cunha persoa durmida non é nada novo nin estraño, de feito a somnofilia é o tema central da novela A casa das belas adormentadas, do escritor xaponés Yasunari Kawabata, premiado cun Nobel de literatura. Igualmente, a somnofilia aparece no campo das artes plásticas, nun gravado atribuído a Antoine Borel (1743-1810) no que se pode apreciar unha moza que, solícita, agasalla ao erecto membro do seu amado durmido con agarimos.

Nada novo baixo o sol. Todo está inventado e á nosa vista. Cómpre estar relaxado, como ben dixo a miña compañeira Ana onte, para gozar dos praceres da vida.

1) Na Alta Austria teñen Fucking, unha aldeíña de arredor de 150 habitantes. En Galicia temos O Sexo, por partida dobre (lugar e Parroquia -Santiago do Sexo-), na Agolada.

2) No completo artigo Parafilia da Galipedia figura unha listaxe con máis de 200, todas elas cunha breve explicación. Por orde alfabética, a primeira é a abasiofilia e a derradeira a zoofilia.