É curioso que os canons de beleza non definan como deben ser as pupilas, as unllas, as linguas ou os embigos pero si, en cambio, outras partes dos nosos corpos como a barriga, as orellas, o cu e os peitos.
Grandes ou pequenos, brandos ou duros, con pecas, con pelos, con mamilas claras e escuras, con suxeitador ou sen el. Desde a adolescencia, cada muller convive con dous peitos, diferentes e únicos. Despois de vernos, tocarnos, deixármonos tocar e coñecer outros corpos, parece que o máis lóxico é aceptar quen somos e as formas que ten o noso corpo. Pero moitos veces non acontece deste xeito.
Os peitos foron sempre unha das tarxetas de presentación das mulleres. Os cánons occidentais din que ser femia implica ter uns peitos grandes e historicamente ser moi muller (boa nai, boa coidadora e boa amante) pasaba por ter as tetas grandes. Esta percepción da pé a que moitas mulleres decidan aumentar os seus peitos para reforzar a súa identidade, para gustar ás outras persoas e gustarse a elas mesmas.
Con todo, moitas mulleres non aceptan este molde establecido de suposta perfección feminina. Recoñecen no espello o reflexo dunha muller real e fermosa, polo simple feito de sentirse cómodas con elas mesmas. Un bo exemplo disto son as protagonistas deste vídeo: 10 mulleres orgullosas do natural e a naturalidade, que amosan ao mundo os seus peitos perfectos.
De todos xeitos, bótase en falta unha maior variedade de reflexos: mulleres de todas as idades, etnias e tamaños. Mulleres, en definitiva, que son parte activa e real das nosas sociedades.
