Poucas horas despois de publicar na nosa páxina de Facebook o comentario ’900 seareiros. Moitas grazas!’ e non, por exemplo, ’900 seareiros e seareiras. Moitas grazas!’, chegounos vía a CGENDL a seguinte nova:

A Área de Asesoramento Lingüístico do Servizo de Normalización Lingüística e a Oficina de Igualdade de Xénero da USC publican Criterios de linguaxe non sexista, unha guía práctica para identificar e evitar o sexismo na linguaxe.

Metémolo pois entre os nosos referentes e libros de consulta.

Parabéns polos seu traballo á autora, Alba Cid Fernández, e mais ao autor, Manuel Bermúdez Blanco.

O primeiro striptease nunca é fácil. O corazón late forte e a vergoña invádeche o corpo. O público, único ou multitudinario, mírate expectante. E queres facelo tan ben como imaxinaches cos ollos pechados. Adoitas comezar torpe. E soamente co paso das notas es capaz de sentirte segura e aguantar a mirada. A roupa deslízase suave e finalmente móstraste enteira. E ao rematar, as risas de complicidade e os aplausos agarimosos amosan que pagou a pena.

Este foi tamén o ritmo do primeiro striptease do divino ferrete na Facultade de Xornalismo da USC, o pasado 7 de abril. Para espir integramente as entrañas do que vai ser o primeiro filme pornográfico en galego, organizouse unha charla na que participaron catro persoas do equipo ferreteiro: as blogueiras Olalla Tuñas, Ana Vispo e Helena Capera e mais o actor Totó García.

Falouse da orixe do proxecto, das súas raíces no seo de GalegoLab e do propio impulso que finalmente colleu esta iniciativa a favor da normalización do galego. Recoñeceuse o labor das primeiras persoas que colaboraron nesta aventura: o equipo de guionistas formado por Diego Ameixeiras, Xabier Cid, Begoña Paz, Alejandro Tobar e Iolanda Zúñiga, todos eles escritores de renome. E de artistas como a mezzosoprano Lucía Vázquez, o descarado Leo ou o debuxante Héctor Barros, que cederon as súas habilidades para mellorar este proxecto.

Explicouse tamén que O Divino Ferrete é unha iniciativa con licenza Creative Commons para todo, e que unha vez rematado o filme, este será colgado na rede para que todo o mundo poida velo e compartilo. Falouse dos cartos, da necesidade de financiamento que ten o proxecto aínda que ninguén, agás os actores e actrices, cobrarán polo seu traballo. Da importancia das doazóns e da colaboración coa compra de camisolas e exemplares do guión da película en Toupa.net para poder cubrir o orzamento previsto.

Tamén houbo referencias ás dificultades de atopar actores e actrices nun contexto como Galicia. Un problema que, segundo afirmou Totó, non se debe á suposta mentalidade conservadora da poboación galega senón á enorme dispersión xeográfica que dificulta a mobilidade e a posible colaboración de novos talentos do cinema X. Repasouse a historia do blog, das súas colaboracións, das entradas máis destacadas e dos comentarios máis épicos. Da variedade dos contidos que se tratan e da multiculturalidade dos seus autores. Houbo espazo, tamén, para a autocrítica. Para falar do sexismo pegañento que todo o impregna e que tan difícil é facer desaparecer nunha película na que o sexo é o espiñazo.

Fixéronse preguntas e fotografías. E houbo risas, moitas risas de primavera. O proxecto quedou en roupa interior diante dunha aula ateigada de estudantes que escoitaban e observaban con curiosidade. Finalmente, o espido integral chegou de mans da avoa de Olalla. Ela non estaba na aula, pero si as palabras da súa neta que recordaron como unha mañá de sábado, mentres ela falaba coa súa nai dalgunhas críticas que recibiu por colaborar nun proxecto pornográfico, a súa avoa interveu para sacar ferro ao asunto. E díxolle: “Nena, pero se foder fodeuse sempre”. E máis risas e aplausos antes de volver vestir o divino ferrete.

Febreiro é para os estudantes ese mes de reclusión no que unha tenta estudar onde ben pode e onde lle deixan, uns na casa e outros nas bibliotecas. Eu escollo ás segundas por ese silencio simulado que se rompe a cada folla pasada ou co son duns tacos contra a madeira. Pois ben, nestes días de lámpadas e subliñadores fluorescentes sentei nunha das mesas da biblioteca da facultade de Ciencias da Comunicación. Éche un escenario bonito para tódolos sentidos pola literatura académica nas súas baldas e pola súa estrutura, deseñada por Álvaro Siza.

Ao levantar o cartafol para coller as miñas notas, decateime de que a madeira da mesa estaba cuberta de graffitis improvisados de moi distinta natureza. Ían dende loas ás calidades amatorias de alumnos da facultade até improperios contra profesores; tamén había bolseiros aclamados, mensaxes fascistas, referencias a affaires sexuais, slogans da extrema esquerda e mencións a locais de Compostela coma o ‘Avante’ e o ‘Taraska’. Entre toda a lea de confesións observei diferentes ilustracións de membros xenitais e mesmo unha representación gráfica dun acto sexual.

Coa visión dos falos pintados con boli Bic, recordei os frescos dunha das termas descubertas nas ruínas da cidade de Pompeia. Nelas aparecían fodas e diferentes prácticas sexuais colectivas ou en parella que son formadas indistintamente por mulleres e homes. Foron debuxadas antes do ano 79 da nosa era, cando o Vesuvio entrou en erupción. Xa daquela se pintaban falos nas paredes, pois a representación do membro masculino era moi recorrente na arte pompeiana en tódalas súas manifestacións, dende a olaría ou a cerámica até a escultura ou a pintura. Isto débese a que nun primeiro período da antigüidade, o pene era un símbolo dos deuses e despois ficou vinculado coa fertilidade e a boa saúde sexual.

As obras de restauración da cidade italiana nos anos cincuenta tamén descubriron os famosos grafittis pompeianos, que consistían en frases curtas grafadas en muros de lugares públicos con diversas intencións. Habíaos que tiñan carácter amoroso e poético coma este:

“Todo namorado é un soldado”

Outros rozaban a obscenidade e relataban encontros íntimos coma os seguintes:

“Aquí fodin a boca e o cu de Calinco”
“Satir, non te dediques a zugar conas fóra da casa. Faino dentro”
“A min, A min, zúgame a pirola”

Estoutra ía acompañada da imaxe dun falo e di:

“Aquí ten a súa morada a felicidade”

Tamén se podían ler mensaxes que hoxe irían na sección de contactos do xornal, coma estas:

“Esperanza, de compracentes maneiras, nove ases”
“Félix zúgaa por un as”

Unha vez visto isto, comecei a cavilar en que pensa a xente nas bibliotecas. En sexo, non si? Hai tanta xente para a que mirar e temarios tan aburridos.